’எடிட்டர் மோகனும்,கவிஞர் அறிவுமதியும் முட்டாள்களாம்’ – ’இலக்கியவியாதி’ மனுஷ்யபுத்திரன் ‘’

 

‘’உங்களுக்கு எங்களைப்போன்ற எழுத்தாளர்கள்,அறிவுஜீவிகளின் கருத்துக்கள் தேவையில்லை என்றால் தயவு செய்து இனிமேல் எங்களை சினிமா மேடைகளுக்கு கூப்பிடாதீர்கள்’’

வீசிய காற்று ஒரு கணம் அப்படியே நின்றது. அந்தரத்தில் பறந்துகொண்டிருந்த பறவைகள்,றெக்கைகள் விரித்தபடி ஃப்ரீஸாகி நின்றன. மரங்களின் கிளைகள் கைவீச மறந்தன.

பார்வையாளர்களில் ஒருவர் மட்டும் ’‘ங்கொய்யால இதை நேத்தே சொல்லியிருந்தா கூப்பிட்டிருக்க மாட்டமுல்ல’’

இடம்: பிரசாத் லேப் தியேட்டர். சம்பவம் நடந்தது,’கலியுகம்’ பட ஆடியோ வெளியீட்டில்.

சம்பவம், சம்பவம்ங்கிறீங்களே அதை மொதல்ல சொல்லித்தொலைக்கிறது ?

பொதுவாக ஆடியோ வெளியீட்டு விழாக்களில், ஜால்ரா சத்தங்கள் காதைக்கிழிக்கும். ஆனால் இன்று காலை பிரசாத் லேப்பில் நடந்த ‘கலியுகம்’ படத்தின் வெளியீட்டுவிழா வேறுவிதமாக இருந்தது.

இந்தப்படத்தில் பிரபல இலக்கியவியாதி மனுஷ்ய புத்திரன் முதன்முதலாக ஒரு பாடல் எழுதியிருக்கிறார்.

[ இதற்கு முன் கமலின் ‘உன்னைப்போல் ஒருவனில் ஒரு பாட்டு எழுதினாராம். அது வெளியாகவில்லை. படத்துக்கு பாட்டு எழுதச்சொன்னா நமக்கு பூட்டு போட வர்றாரே என்று கமல் கதறி அழுதது தனிக்கதை]

இந்தப்பாடலை வாழ்த்திப்பேசிய கவிஞர் அறிவுமதி, அவருக்கு கைகொடுத்துவிட்டு, உடனே ஒரு அறுப்பும் விட்டார்.

மனுஷ்யபுத்திரன் குங்குமத்தில் ’;வழக்கு எண்’ படத்தைப்பற்றி, மிகத்தவறான முறையில் விமரிசித்ததை சுட்டிக்காட்டி, ’’மனுஷ் போன்ற சிறுபத்திரிகையாளர்கள் ‘வழக்கு எண்’ போன்ற நல்ல படத்தையே விமர்சனம் செய்தால், வருங்காலத்தில் திறமையான தம்பிகள் வாய்ப்பு பெற்று எப்படி படம் இயக்கமுடியும்?’’ என்று கேள்வி எழுப்பினார்.

அதற்கு பதில் சொன்ன மனுஷ், "தமிழில் எத்தனையோ குப்பைகள் வந்திருக்கின்றன. அத்தனைக்கும்  நாங்கள் பேசவில்லை. மணிரத்னம், பாலா, வசந்தபாலன், பாலாஜிசக்திவேல் போன்றோர்களுடன்தான் எங்களால் சண்டை போட முடியும்..! இது போன்ற விமர்சனங்கள் வந்தால்தான் தமிழில் இதைவிடவும் நல்ல படங்களைக் கொடுக்க முடியும்.." என்பது போல் பேசினார்.

இடையில் வந்து மைக்கை வாங்கிய தயாரிப்பாளர் எடிட்டர் மோகன், "மனுஷின் விமர்சனம் எங்களைக் காயப்படுத்துகிறது. ஒரு தயாரிப்பாளரின் வலி நிச்சயமாக இவருக்குத் தெரியாது.. உங்களது விமர்சனத்தைப் படித்துவிட்டு தியேட்டருக்கு போகவிருக்கும் 10 பேரும் திரும்பிப் போய்விட்டால்… எங்கள் நிலைமை என்ன ? இதனால் தயாரிப்பாளருக்குத்தான் நஷ்டம்.. எங்களைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் உங்களது கருத்துக்களை இயக்குநரிடம் சொல்லலாமே..?" என்றார்.

’அட்டா நாம சினிமாவுக்கு பாட்டு எழுத வந்த நேரமா பாத்து, அத்தன திசையிலிருந்தும் ஆப்பு வைக்கப்பாக்குறாய்ங்களே என்று  மனுஷ் நெளிந்துகொண்டிருந்தபோது, மீண்டும் மைக்கை பிடித்த கவிஞர் அறிவுமதி, "இலக்கியவாதிகள் விமர்சனம் செய்யத்தான் செய்வார்கள் என்கிறார் மனுஷ். இவருடைய பதிப்பகத்தில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்ற பெரிய இலக்கியவாதிகள் புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இவரோ கமலஹாசனை தனது கடையில் முன்னிறுத்துகிறார். ரஜினியை அழைத்துதான் பாராட்டுவிழா எடுக்கிறார். கமலஹாசன் இலக்கியவாதி இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் எஸ்.ரா.வைவிட கமர்ஷியல் என்று  நினைக்கிற கமலஹாசனை முன்னிறுத்தும்போது, நீங்கள்  எங்களது இயக்குநர்களைக் குறை சொல்ல கொஞ்சமும் அருகதை கிடையாது.. அது இன்னும் உங்களுக்கு வரவில்லை என்று மனசாட்சியுடன் என் நெஞ்சைத் தொட்டுச் சொல்கிறேன்.." என்று கொதித்தார்.

மீண்டும் முடிவுரைக்கு வந்த மனுஷ்யபுத்திரன், எங்களுடைய விமர்சனங்கள் உங்களைக் காயப்படுத்துவதாக இருந்தால், இனிமேல் உங்களுடைய சினிமா மேடைகளுக்கு என்னைப் போன்ற இலக்கியவாதிகளை கூப்பிடாதீர்கள்.." என்று பொரிந்துவிட்டு அமைதியானார்..!

நிகழ்ச்சி முடிந்து, அறிவுமதி மேடையை விட்டு இறங்கியதும்,’கலியுகம்’ படக்குழுவினர் உட்பட ஒரு பெரிய கூட்டம் அறிவுமதியைச் சூழ்ந்துகொண்டு வாழ்த்துச்சொல்லி கைகுழுக்க, மனுஷ்யபுத்திரனோ தனி மனிதராய் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து வெஜிடபிள் பிரியாணியை வெறுப்பாய் சாப்பிடலானார்.

பி.கு: செய்தித்தாள்களில் சில சில்லுண்டி தீவிரவாதிகளைப்பற்றி குறிப்பிடும்போது,’ self-styled terrorist’  என்று குறிப்பிடுவார்கள். அதே போல் இங்கே சிலர் எப்போதுமே தன் பெயரை எழுதுவதற்கு முன் ‘எழுத்தாளர் என்று மறக்காமல் போட்டுக்கொல்லுகிறார்கள். கீழே உள்ள செய்தியின் தொடர்ச்சி,பிரபல எழுத்தாளர் மற்றும்  அறிவுஜீவி என்று தன்னைத்தானே அழைத்துக்கொள்ளும்,  இலக்கிய வியாதி, மனுஷ்யபுத்திரன் தனது ஃபேஸ்புக்கில் பகிர்ந்துகொண்டது;

இன்று கலியுகம் படத்தின் ஆடியோ ரிலீஸ் சிறப்பாக நடந்தது. விழாவில் பேச வந்த கவிஞர் அறிவுமதி ’ என் உடன் பிறந்தான் மனுஷ்ய புத்திரன் இந்தப் படத்தில் எழுதியுள்ள ’’ஏனோ ஏனோ..’’என்ற பாடல் சிறப்பாக வந்துள்ளது’ என்று கூறி மேடையிலேயே கைகுலுக்கி விட்டு வழக்கு எண் 18/9 படம் பற்றி நான் குங்கும் இதழில் எழுதிய விமர்சனதிற்காக என்னை கடுமையாக தாக்கத் தொடங்கினார். ’’இப்படிப்பட்ட படங்களை எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு எடுக்கிறோம் என்று எங்களுக்குத்தான் தெரியும்….உங்களைப் போன்ற சிறுபத்திரிகை ஆசாமிகள் இப்படி விமர்சித்தால் இப்படிப்பட்ட முயற்சிகள் எப்படி வளரும்? என்றார். நடிகர் ஜெயம் ரவியின் அப்பா எடிட்டர் மோகன் வந்து ‘’ விமர்சனத்தை பெர்சனலாக சொல்லுங்கள். வெளிப்படையா சொன்னா படம் ஓடாது..எங்களுத்தான் நஷ்டமாகும்’’ என்றார். நான் பதில் சொன்னேன் ‘’தமிழ் சினிமா என்ற குப்பைக்கூளத்திற்கு நடுவே உலகத் தரமான சினிமாவை எடுக்கவேண்டும் என்று கனவு காணும் கலைஞர்களுடன்தான் ஒரு எழுத்தாளனாக என்னால் விவாதிக்க முடியும். முட்டாள்களுடன் அல்ல. அந்த வகையில் நான் எப்போதும் .மணிரத்தினத்துடனும . கமல் ஹாசனுடனும் வசந்தபாலனுடனும் பாலாஜி சக்திவேலுடனும் சண்டை போடுவேன், 
உங்களுக்கு எழுத்தாளர்கள் அறிவிஜீவிகளின் கருத்துக்கள் தேவை இல்லை எனில் அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை கேட்காதீர்கள். அவர்களை உங்கள் மேடைக்கு அழைக்காதீர்கள்தமிழில் மிகச் சிறந்த கலைஞர்கள் இருக்கிறார்கள் அவர்கள் . மகத்தான படங்களை எடுப்பார்கள். அவர்களுக்கு சலுகை காட்டச்சொல்லி அவர்களை  அவமதிக்காதீர்கள்’. ’ என்றேன்.

'பிச்சைப்பாத்திரம் ஏந்தி வந்தேன் அண்ணனே என் அண்ணனே'- நக்கீரனில் என் கதை-8

திரைப்பட மக்கள் தொடர்பாளர் சங்க மலரில் நக்கீரனில் நான் ஆபீஸ் பாயாக வேலை பார்த்ததாக  எழுதியிருந்ததைக் கண்டு கோபால் ஆச்சர்யப்பட்டதில், பதிலுக்கு நாமும் ஆச்சரியப்பட்டுக்கொள்வதைத்தவிர வேறு ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை. ஏனெனில் நான் மக்கள் தொடர்பாளராக வேலை பார்த்தது ஒரே ஒரு   படம். பாலா இயக்கிய ‘பிதாமகன்’ தான் அந்தப்படம். டாக்டராக, எஞ்சினீயராக ஆகியிருக்க வேண்டிய ஒரு சிலர் எதிர்பாராத விபத்தால் நடிகர், நடிகை ஆனமாதிரி ஒரு படத்தில் அதுவும் ஒரேஒரு படத்தில் நான் மக்கள் தொடர்பாளராக பணியாற்றியதும் ஒரு விபத்தே. அப்படி 'பிதாமகனில்' மக்கள் தொடர்பாளராக பணியாற்றாமல் போயிருந்தால், இன்று பவர் ஸ்டார் சீனிவாசன், பாபுலர் ஸ்டார் டி.ராஜேந்தர் மாதிரி நானும் பெரிய நடிகர் ஆயிருப்பேன். 

அந்த வாய்ப்பில் மண் அள்ளிப்போட்டவர் என் அமெரிக்கன் கல்லூரி ஜுனியர் மாணவரான இயக்குனர் பாலா. அந்தக்கதைக்கு அப்புறம் போவோம். முதலில்  கோபால் அண்ணன் கதைக்கு வருவோம்.

கோபாலை சந்தித்த மறுதினம் கோபால் என்னைப்பற்றி அடித்த கமெண்ட்களை சொன்ன நண்பர், எனக்கே நீங்கள் ஏன் அவ்வாறு எழுதினீர்கள் என்று தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருக்கிறது.இணை ஆசிரியராக இருந்துவிட்டு உங்களை நீங்களே மட்டம் தட்டிக்கொண்டு ஆபிஸ் பாயாக வேலை பார்த்ததாக எழுதியது ஏன் என்று கேட்டார்.

பதிலுக்கு அவரிடம் நக்கீரனில் வரும் ‘சேலஞ்ச்’ தொடரை என்றாவது படித்திருக்கிறீர்களா? என்று கேட்டேன். [சேலஞ்ச்’ தொடரானது நக்கீரன் ‘ என்னத்தை சாதித்தது என்பது மாதிரியான கோபால் மற்றும் காமராஜின் தம்பட்டங்கள் மட்டும்]

 நான் வேலை செய்யும் படம் தொடர்பான செய்திகள் வந்தால் அதை மட்டும் படித்துவிட்டு செய்தியை சம்பந்தப்பட்டஇயக்குனர்களிடமோ, நடிகர்களிடமோ  சேர்த்து விடுவேன். அதைத்தாண்டி ’சேல்ஞ்ச்’ படிக்கிற தில்லெல்லாம் எனக்கு கிடையாது ‘’என்றார்.

நக்கீரனில் நான் வேலைக்கு சேர்ந்த தினத்திலிருந்து வேலையை விட்டு நின்ற கடைசி நாள் வரை என் அர்ப்பணிப்பும் பங்களிப்பும் எவ்வளவு என்பது ஒரு சிறிய கூட்டத்துக்குத்தானே தெரியும். அவர்களும் கண்டுகொள்ளவா போகிறார்கள் என்று நினைத்து சினிமாவில் ஒரு ஜூனியர் ஆர்டிஸ்டுக்கு கொடுத்த இடத்தைகூட எனக்கும் ஆசிரியர் துரைக்கும்  அந்தத்தொடரில் அவர்கள் கொடுக்காத போது நான் ஏன் ஆபிஸ் பாயாகத்தான் வேலை பார்த்தேன் என்று ஒரு இடத்தில் பதிவு செய்து மேலும் கோபாலை சந்தோஷப்படுத்தக்கூடாது என்று நினைத்துதான் அவ்வாறு எழுதினேன் என்றேன். நண்பர் உங்க பஞ்சாயத்தப்பத்தி பேச நான் யார் என்பது போல் பார்த்துவிட்டு அடுத்த டாபிக்குக்கு தாவி விட்டார்.

மற்றபடி, அண்ணனாக பத்திரிகையை ஆரம்பித்தவர் ஒரு ’தரமான’ முதலாளியா மாறிவிட்டாரே? என்ற சிறு மன வருத்தத்தோடு மட்டுமே நான் நக்கீரனை விட்டு நின்றேன்.

அப்படி வேலையை விட்ட நின்ற நாளில் கூட ஒரு பகீர் நிகழ்ச்சி நடந்தது.

இப்போது பிரபலமாகிவிட்ட பர்வீன் ட்ராவல்ஸ்க்கு அப்போது ஒரேஒரு பஸ்தான் இருந்தது.சென்னை டு மதுரை டு சென்னை டிக்கட் விலை 30ரூபாய் என்று ஞாபகம்.

நக்கீரனுக்கு மிக நெருக்கமான டிராவல்ஸாக பர்வீன் விளங்கியது.
 ஆபிசில் கணக்கு எதுவும் முடிக்காமல் யாரிடமும் சொல்லிக்கொள்ளாமல், இன்றுதான் நக்கீரனில் கடைசி நாள் என்று நினைத்தபடி பர்வீனில் எனது உடை மற்றும் கேமராவோடு ஏறிக்கொண்டேன்.
 எடிட்டர் துரையிடம் மட்டுமாவது சொல்லியிருக்கலாமோ?  அவர் நம் மேல் எவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருந்தார் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேளை, பஸ் தேனாம்பேட்டை சிக்னல் அருகே திடீர் பிரேக் போட்டு நின்றது.
எட்டிப்பார்த்தால் நடு ரோட்டில் பஸ்ஸை மறித்தபடி நக்கீரன் ஆட்டோ.................................. [பயணம் தொடரும்]

நக்கீரனில் ஆபிஸ் பாய்- என் கதை- 7  

திண்டுக்கல்லுக்கு மாலன் ஏன் போனார்?என்கதைஎழுதும் நேரம் இது-2

 ஞாபக சக்தி விஷயத்தில் நான் ரொம்ப பரிதாபமான ஆள்.

அமெரிக்கன் கல்லூரியில் டிகிரி முடித்த வருடம் [1985 ] தவிர வேறு எதுவுமே அவ்வளவு சுலபத்தில் ஞாபகத்துக்கு வருவதில்லை.என் முன்னாள் நண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார்.  ஞாபகத்திலகம் என்றே கூட அவரை அழைக்கலாம். தன் வாழ்நாளில் நடந்த சம்பவங்களை தேதி வாரியாக, இடம் வாரியாக, நேரம் வாரியாக , சம்பவத்தன்று போட்டிருந்த ஜட்டியின் நிறம் வாரியாக எல்லாவற்றையும் சரியாகச் சொல்லுவார். நான் எழுதப்போகும் சம்பவம் நடந்த வருடம் ஞாபகம் இல்லை.அநேகமாக 98 ஆக இருக்கக்கூடும்.

 சம்பவத்துக்குப் போகுமுன், கடந்த வாரம் நடந்த ஒரு சர்ச்சைக்குள் போய்விட்டு வருவோம். சர்ச்சைக்குள் போவதற்கு முன் ஒரு சிறு சந்துக்குள் போய்விட்டு வருவோம்.

 அது எழுத்தாளர் மணாவின் சந்து.

. ‘அகிலா நியூஸ் ஏஜென்ஸி’ என்று ஒன்று வைத்துக்கொண்டு ஏறத்தாழ தமிழகத்தின் அத்தனை பத்திரிகைகளிலும் எழுதி வந்தவர் நம்ம மணா.  எங்கேயும் எப்போதும் எதையாவது எழுதிக்கொண்டே இருப்பார். துக்ளக் தொடங்கி குமுதம் வரை கடந்த 26 ஆண்டுகளில்  ஆண்டுக்கு ஆயிரம் வீதம் சுமார் 26000 கட்டுரையாவது எழுதியிருப்பார் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன். இவர் தனது அயராதஉழைப்பால், கமலைப்பற்றி இதுவரை எல்லாபத்திரிகைகளிலும் வந்த செய்திகளைத் தொகுத்து கடந்த வாரம் ‘நம் காலத்து நாயகன்’ என்று ஒரு புத்தகம் வெளியிட்டார். அந்தப் புத்தகத்தில் எழுத்துலக மேதை, மாலன், கமலைப் பற்றி எழுதியதை மட்டும் மணா போடாமல் விட்டுவிட்டாராம். இதைப் பற்றி மாலன் ஒன்றும் சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார் என்று நினைத்த மணா, மாலனையும் புத்தகத்தை பாராட்டிப் பேச தனது புத்தக வெளியீட்டு விழாவுக்கு அழைத்திருக்கிறார்,.

ஒரு எடிட்டருக்கான அடிப்படைத் தகுதி நீளம் கால அளவு பற்றிய அறிவு இருப்பது தான். அதுவும் ஒரு விழாவில் பேச வரும் போது மொத்தம் எத்தனை  பேச்சாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அதில் தான் எவ்வளவு நேரம் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று உணர்ந்து நேரம் எடுத்துக் கொள்வது தான் பொது அறிவு. பொது அறிவும் அதுதான். பொதுவாவே அறிவும் அதுதான். ஆனால் மாலனுக்கு இந்த அறிவு துளியும் கிடையாது. சமீபத்தில் பன்னிரெண்டு விஐபிக்கள் பங்கெடுத்த இறையன்பு அவர்களின் புத்தக வெளியீட்டில் இவர் ஒருவர் மட்டுமே நாற்பது நிமிடங்களை எடுத்துக் கொண்டு பத்திரிக்கைகளில் இழவுச் செய்தி என்று அவராகவே ஒரு தலைப்பை எடுத்துக் கொண்டு மொத்த அரங்கத்தையுமே இழவு வீடாக்கினார்.

அந்த அனுபவத்தில் மணா நிகழ்ச்சியிலும் , அடுத்து மாலன் பேசப்போறார், எப்பவும் போல ஒரு மணி நேரம் தூங்கி முழிக்கலாம் என்று நினைத்தவர்களுக்கு எடுத்த எடுப்பிலேயே அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தார் மாலன். ’வெகுஜன ஊடகங்களில் வரும் செய்திகளுக்கு எப்போதுமே முக்கியத்துவம் கிடயாது. அந்த வகையில்  இந்த புத்தகம் ஒரு குப்பை’ என்று மாலன் பேச ஆரம்பிக்க, புத்தக வெளியீட்டாளர் மனுஷ்யபுத்திரனுக்கு அதிர்ச்சி. மணாவுக்கோ பேரதிர்ச்சி. அடுத்து கொஞ்ச நேரத்துக்கு ஆளாளுக்கு பார்வைகளாலேயே கெட்ட வார்த்தைகளைப் பரிமாரிக்கொண்டு விழாவை முடித்தனர்.

மாலன் பத்திரிகை உலகில் ஒரு புண்ணாக்கும் சாதிக்காதவர். சுமார் இரண்டு டஜன் பத்திரிகைகளுக்காவது எடிட்டராகப் பொறுப்பேறறிருக்கிறார். புதிதாக ஒரு பத்திரிகையில் எடிட்டராகப் பதவி ஏற்பதற்கு முன்னர் அந்த நிர்வாகத்திடம் வேலையில் சேர்ந்து கொள்ள ஒரு நாள் அவகாசம் கேட்பாராம் மாலன்.அந்த ஒரு நாள் அவகாசம் எதற்கு என்பது பத்திரிக்கை உலகத்துக்கு நீண்ட நாள் புரியாத புதிராக இருந்ததாம். பிறகு ஒரு நிருபர் அந்த ஒரு நாள் அவரை விடாமல் ஃபாலோ பண்ணியபோதுதான், திண்டுக்கல்லில் போய் பூட்டு வாங்கி விட்டுத்தான் வேலையிலேயே சேருகிறார் என்கிற சீக்ரெட் வெளியே வந்தது.

சுவாரசியமாக ஒரு கட்டுரை எழுதத்தெரியாது. ஒரு தலைப்பு வைக்கத்தெரியாது. ஆனால் பத்திரிகை ஆபிஸில் பிரமாதமமாக சுதிபிசகாமல் சங்கீதக்குறட்டையோடு தூங்குவார்.  பக்கத்தில் ராவ் இருந்தாரானால் இவர் ஆரோகணமென்றால் அவர் அவரோகணம்.

 எனக்குத்தெரிந்து ஞானமே சற்றும் இல்லாதவர்கள் அதிகம் ஆசிரியராக இருப்பது நம் தமிழ் நல்கூறு பத்திரிகை உலகில்தான் என்று நினைக்கிறேன்.

முதலாளிகளே தங்களை ஆசிரியர் என்று போட்டுக்கொள்ளும் மூடத்தனமும் இங்கேதான் அதிகம் என்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு அரசியல் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் பத்திரிகை ஆரம்பித்த முதல்

 ஆறு மாதங்களுக்கு தன் கையெழுத்தைக் கூட கேபால் என்றே போட்டுவந்தார்.

சரி அதப்பத்தியெல்லாம் பிறகு பேசலாம்’

சம்பவத்துக்கு வருவோம். அண்ணே சம்பவம் சம்பவம்னு ஏதோ சொல்ல வர்றீங்க .அப்புறம் குறுக்க நீங்களே புகுந்து உங்களையும் குழப்பி எங்களையும் குழப்புறீங்களே? என்ற உங்க மனக்குமுறல் கேக்கத்தான் செய்யுது.

அது நடந்தது 98 ல் தான் என்று மீண்டும் நினைக்கிறேன். இனி சென்னை நமக்கு சரிப்பட்டு வராது என்று முடிவு செய்து என்னிடமிருந்த‘ திலகாஷ்ட மகிஷ பந்தனங்களை ’பேக் அப் பண்ணி ஊருக்குப் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தேன். ஊரில் போய் ஒரு அஞ்சு வருஷத்துக்கு பலசரக்கு கடைத்தவிர வேறு எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல், நன்றாகச் சம்பாதித்துவிட்டு சென்னைக்குத் திரும்பி வந்து பட வாய்ப்புகள் தேடி பழையபடி சீரழிவது என்பது அப்போதைய உத்தேசம். இதை  எப்படியோ கேள்விப்பட்டு மனஉணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு நிலையை அடைந்த மணா என்னை அழைத்தார். பிரித்திஷ் நந்தியோ,குஷ்வந்த் சிங்கோ,பத்திரிகை துறையை விட்டுவிட்டு, பலசரக்குக் கடைக்கு போவது போல கொஞ்சம் ஓவராகவே இருந்தது அவரது ஃபீலிங்ஸ். பட் ஐ லைக் தேட்.

அவரே எனக்காக ஒரு ‘என்குறிப்பு’ தயாரித்தார். வேற எதுவும்  பேசக்கூடாது. நாளைக்குக் காலைல என்னை ‘குமுதம் ‘ ஆபிஸ்ல வந்து பாருங்க’ என்றபடி

கிளம்பினார். நான்கொஞ்சம் குழம்பினேன்.மறுநாள்,  குமுதம்  அலுவலகம். கேட்டில் காத்திருந்து என்னை அழைத்துப்போனார் மணா. கொஞ்ச காலமாக எழுதுகிற வேலையை விட்டுவிட்டு  இப்படி குமுதத்துக்கு இந்த ‘புள்ள புடிக்கிற’ வேலையை மட்டும்தான் பார்க்கிறார் என்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது.

 ரிஷப்சனில் உட்கார வைத்து, எனக்கு ,குமுதத்தில் என்ன மாதிரி பாலிட்ரிக்ஸ் நடக்கும் அதை சமாளிப்பது எப்படி என்று பாடம் நடத்தினார் மணா.

ஒரு வழியாக  ஆசிரியரை சந்திக்க அழைப்பு வந்தது.ஒரு கேபினைக்காட்டி உள்ளே போகச்சொன்னார்கள்.உள்ளே போனால் ஆசிரியர் மாலன் அயர்ந்து

நான்

மணா

[மாலன்]

தூங்கிகொண்டிருந்தார்....[தொடரும் போடுவதற்கு இதுவே சரியான இடம் என்று நினைக்கிறேன்.அடுத்த கட்டுரை குமுதத்தில் என் முதல் நாளும் மாலனின்  கடைசி நாளும்].

விகடனைவிட்டு வெளியேறுகிறா ரா.கண்ணன்?

விரைவில் ஆன்லைனில் வரவிருக்கும் எனது hellotamilcinema.comல்‘ நாலாம் உலகம்’ என்ற தலைப்பின்கீழ் தொடர்ந்து பத்திரிகைகளைப்பற்றியும், பத்திரிகையாளர்களைப்பற்றியும் நல்லது கெட்டதுகளை  எழுதவிரும்புகிறேன். நம்புங்க குவார்ட்டருக்கு மேல அதிகமா அடிச்சா ,என்னைப்பத்தி கூட நானே எழுதுவேன்.

பொதுஜனங்களுக்கு பாவம், நகரசபை,சட்டசபையில நடக்கிற கூத்துகளைவிட பத்திரிகை
ஆபிஸ்கள்ல நடக்கிற  கூத்து இன்னும் சுவாரசியமானதுங்கிறது தெரிய வாய்ப்பில்லை.

கட்சி விட்டு கட்சி தாவுற மாதிரி,காலங்காலமா குமுதம் நிருபர்கள் விகடனுக்கு போறதும்,விகடன் பார்ட்டிங்க குமுததுக்கு போய் கும்மியடிக்கறதும் சகஜம்.போன வாரம் கூட சேஷையா ரவியும்,வெங்கட்டும் விகடன்ல்ருந்து குமுதத்துக்கு போயிருக்காங்க.

அதுவும் சமீபத்துல,நடக்குற உள்நாட்டுச்சண்டையால , குமுதத்துல நடக்குற கூத்துக்கள் கொஞ்சநஞ்சமில்ல.

 ஒரு வயசான பாட்டிய படிதாங்கலா கூட்டிட்டுப்போன போனதுக்காக ( அந்த பாட்டி யாருங்கிறதுதான் மேட்டரு)  ரிப்போர்ட்டர்  பொண்ணை பத்து நிமிஷத்துல சஸ்பெண்ட் பண்றாங்க.

 பச்சைக்கலர் சட்டை போட்டுட்டு போனா சப்-எடிட்டரை  பம்பாய்க்கு டிரான்ஸ்பர் பண்றாங்க. மஞ்ச கலர் சட்டை போட்டுட்டு போனா மைசூருக்கு மாத்துறாங்க.

அஞ்சு நிமிஷம் ஆபிஸுக்கு லேட்டா வந்தா அரைநாள் சம்பளத்தை கட் பண்றாங்க, ஆனா ஆனந்தவிகடன் லருந்து வேலைக்கு வந்தா மட்டும் அம்பதாயிரத்துக்கு மேல சம்பளம் தர்றாங்க.

இப்படிக்கொதித்துப்போயிருக்கும் குமுதம் அன்பர்களே..., கிசுகிசு எழுதியே களைத்துப்போன  வம்பர்களே, ..விரைவில் இன்னொரு இடியாப்பச்செய்தி உங்கள் செவிகளில் இடியாய் வந்து இறங்கப்போகிறது.

தற்போதைய ஆனந்தவிகடன் ஆசிரியர் ரா.கண்ணன் மிக விரைவில் குமுதம் ஆசிரியராகப்பொறுப்பேற்கப்போகிறார்.இது தொடர்பாக கடந்த வாரம் மட்டும் மூன்று சந்திப்புகள் நடந்து முடிந்துள்ளன.

இருப்பதிலேயே உயர்ந்த ஆசிரியர் பொறுப்பு,பெரிய சம்பளம்,  இன்னும் சில உபரி அந்தஸ்துகள் என்று இருக்கும்போது கண்ணன் ஏன் விகடனை விட்டு வெளியேற வேண்டும்?

கேள்வி நியாயமானதுதான்.ஆனால் இதற்கான பதில்தான் உங்களுக்கு சற்று அநியாயமாகப்படும்.

இயக்குனர் பாலாவுடன் கண்ணனுக்கு இருக்கும் நெருக்கம்  கண்ணன் ஒரு கைக்குழந்தைகளும் அறிந்தது.அந்த நெருக்கம் பாலா விகடனில் ‘இவன் தான் பாலா’ தொடரை எழுதியபோது அதிகரித்தது.(பாலாவின் அந்தத்தொடரை கண்ணன் தன் சொந்தக்கையால் எழுதினார்.)

இதன்பிறகு பாலாவின் டிஸ்கசன்களிலும் கலந்துகொள்ள ஆரம்பித்தார் கண்ணன்.அதுவும் தற்போது நடந்து வரும் ‘எரியும் தனல்’ படத்துக்கு ஒரு புரடக்‌ஷன் மேனேஜர் போல வேலை செய்ய ஆரம்பித்தார் கண்ணன்.
படத்துக்காக பாலாவால் மொட்டை அடிக்கப்பட்ட 200 பெண்களும் கண்ணன் செலக்‌ஷன் தான் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன். இதனால் அடிக்கடி விடுமுறை எடுப்பதும்,குறைந்த நேரத்தையே விகடனில் செலவழிப்பதுமாக இருந்தார் கண்ணன்.

இதை பல முறை விகடன் எம்.டி சீனிவாசன் கண்டித்துப்பார்த்தார்.எடிட்டராச்சே கண்டிப்பு எடுபடவில்லை.

கடந்த வாரம் ஒரு நாள் கண்ணனை தன் அறைக்கு அழைத்த சீனிவாசன், இனிமேல் பாலா படத்துக்கு வேலை செய்வதாக யார் மூலமாவது கேள்விப்பட்டேன் என்றால், புத்தாண்டு உங்களுக்கு அவ்வளவு சிறப்பாக இருக்காது என்று கொஞ்சம் ஓவராகவே எச்சரித்தாராம்.

என் லட்சியம் சினிமாதான் என்றாலும்  விகடனுக்காக 25 வருடங்களாக உழைத்து வருகிறேன், எனக்கே எச்சரிக்கையா என்று எரிச்சலடைந்த கண்ணன், குமுதத்திலிருந்து ஏற்கனவே  பலமுறை தனக்கு வந்த ஆஃபரை இந்த முறை ஏற்றுக்கொள்வது என்ற முடிவெடுத்துவிட்டாராம்.

இதே போன்ற ஒரு முடிவை சுமார் எட்டு ஆண்டுகளுக்கும் முன்பு எடுத்து அப்பாயின்மெண்ட் ஆர்டரில் கையெழுத்துப்போட வந்திருந்த கண்ணனை த்தடுத்து நிறுத்தி’’ உங்களுக்கு இந்த ஆபீஸ் ஒத்து வராது பாஸ். பேசாம விகடன்லேயே கண்டினியூ பண்ணுங்க’’என்று சொல்ல ஒரு  நல்ல நண்பர் இருந்தார். பாவம் நடுவுல ஸ்கூட்டர் ஆக்ஸிடெண்ட்ல அவர் செத்துப்போயிட்டார். குமுதம் நிலைமை இப்பவும் அதேதான் கண்ணனுக்கு தடுத்துச்சொல்ல யாரு இருக்கங்களோ?

மேட்டரு கடைசியில இவ்வளவு சோகமா முடியும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை.இனிமே இப்பிடி நடக்காம பாத்துக்கிறேன்.