வெள்ளைச்சாமியோட மரணம் ஒரு ப்ளாக்பேக்- ஹாஸ்டல் தினங்கள்

மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப்பிறகு,சமீபத்தில்  ‘மாஸ்டர்ஸ்’ மலையாளப்படம் பார்த்துச்சலித்தபோது, எண்பதுகளில் வியந்து,மகிழ்ந்து,அழுது, சிரித்து ரசித்த மலையாளப்படங்கள் பெரும் ஏக்கத்தைத் தூண்டும் நினைவாக வந்து போனதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

அப்போதெல்லாம் ஸெகண்ட் ஷோ படம் பார்ப்பதென்பது  மிகவும் பிடித்தமானதாய் இருந்தது.

அமெரிக்கன் கல்லூரியின் நான்கு ஹாஸ்டல்களில் ஒன்றான  வாஷ்பர்ன் ஹாலில் நான் இருந்தேன்.

டெர்ர்ர் என்ற வார்த்தையின் மொத்த அர்த்தமாய் எங்கள் வார்டன் ஜான் சகாயம் இருந்தார்.எப்போதுமே தமிழில் பேசமாட்டார்.

நானோ ஒரு விபத்து போல் ஆங்கில இலக்கியத்தில் சேர்ந்து விட்டேனே ஒழிய,அவர் ஆங்கிலத்தில் பேச ஆரம்பிக்கும்போதெல்லாம் சதா காலுக்கடியில் ஒரு நிலநடுக்கத்தை உணர்ந்துகொண்டே இருப்பேன்.

பகலில் பக்கம் பார்த்துப் பேசு, இரவில் அதுவும் பேசாதே’ என்பார்களே அதை சத்தியமாக இந்த சகாயத்திடம்  கசாயத்தைக் குடித்த ஏதாவது ஒரு மாணாக்கன் தான் அனுபவித்து எழுதியிருக்கவேண்டும்.

ஏனெனில் இரவு நேரங்களில் ஹாஸ்டலின் எந்த ஒரு தூணிலிருந்தும், எவ்விதமும் அவர் வெளிப்படுவார் என்கிற பயம் எப்போதும் எங்கள் அடிவயிற்றை கவ்விக்கொண்டே இருந்தது.

அவருக்கும், அப்போது வாட்ச்மேனாக இருந்த குருசாமி அண்ணனுக்கும் டேக்கா குடுத்துவிட்டு இரண்டாவது காட்சி சினிமாவுக்குப்போவதென்பதுதான் எங்களது, அப்போதைய  ’அத்து மீறு அடங்க மறு’ [ சிறுத்தைகள் மன்னிப்பார்களாக]

’மாமனாரின் இன்பவெறி’ அஞ்சரைக்குள்ள வண்டி,பாவம் தம்புராட்டி, போன்றவ்ற்றின் மூலம், மலையாளப்படங்கள் என்றாலே பலான படங்கள் என்ற தவறான மனோபாவம் உருவாகியிருந்த அந்த கால கட்டத்தில் தான் ஆகச்சிறந்த மலையாளப்படங்களும் வெளியாகிக்கொண்டிருந்தன.

சக்தி தியேட்டரில் பாலுமகேந்திரா-இளையராஜா-மம்முட்டி கூட்டணியின், ’யாத்ரா’ படம் செகண்ட் ஷோ பார்த்துவிட்டு தூக்கம் பறிபோய் நானும்,பிரபாவும் விடியவிடிய பேசிக்கொண்டிருந்தது,  அந்த இரவின் தாக்கத்தோடே, இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது,

ஹாஸ்டல் தினங்களிலும்,படிப்பு முடிந்து மும்பையில் வேலை செய்து சென்னை திரும்பிய வரையிலுமான அந்த 10 ஆண்டுகளில் நான் பார்த்த அற்புதமான மலையாளப் படங்களின் கதைகளையும் அதன் சிறப்பம்சங்களையும் இன்றும் என்னால் நினைவு கூற முடியும்.

கிருஷ்ணகுடியில் ஒரு ப்ரணய காலத்து,  பாலுமகேந்திராவின்,’ஓளங்கள்;’ஊமக்குயில்,பரதனின் ’காற்றத்தே கிளிக்கூடு, மற்றும் பாதேயம்’ப்ரியதர்ஷனின் ‘தாலவட்டம், பத்மராஜனின் ’ நமக்குப்பார்க்கான் முந்திரித்தோப்புகள், ஃபாஸில் ஒரு காதல் காற்றாய் களமிறங்கிய ‘மஞ்ஞில் விரிஞ்ச பூக்கள்,,சினிமா மாமேதை அடூரின் ’மதிலுகள் மற்றும் அனந்தரம்,,சிபிமலயிலின்,’தனியாவர்த்தனம், பரதம்,சத்யன் அந்திக்காடுவின் ‘மழவில் காவடி’ ஜெயராஜின் ‘குடும்பசமேதர், ஒரே உண்மையான சனங்களின் கலைஞன் ஜான் ஆபிரகாமின்’ அம்மா அறியன்’என்று என்னால் ஒரு நூறு படங்களின் பெயர்களைக்கூற முடியும்.

ரொம்ப பழைய பார்ட்டிகிட்ட மாட்டிக்கிட்டமோ என்று நீங்கள் திகைப்பது அறிந்து, இளமைக்காலங்களான ஹாஸ்டல் தினங்களுக்கே வருகிறேன்.

அந்த சமயத்தில் கவிதை,கட்டுரைகளில்,ஸ்கிட் எனப்படும் குட்டி நாடகங்களில் சகட்டுமேனிக்கு கிண்டல் அடித்து மகிழ,அடிக்கடி எங்களது மெஸ் சாப்பாட்டை மெயின் டிஷ் ஆக எடுத்துக்கொண்டோம்.அவ்வளவு அற்புதமான  எங்களது மெஸ் சாப்பாட்டை அப்புறம் நான் வாழ்நாளில் எங்கும் சாப்பிட்டதில்லை என்பது காலங்கடந்த ஞானம்..

புரோட்டாவுக்கு செமி ட்ரையாக ஒரு மட்டன் மசாலா, அன்லிமிடெட்குஷ்கா, எங்கள் ஹெட்குக் நாயரின் கைப்பக்குவத்தில் எங்களுக்கு நேயர் விருப்பமாக, மற்றவர்களுக்குத்தெரியாமல் ரகஸியமாக வந்துசேரும் முட்டைதோசைகள், மாதக்கடைசிகளில் நடத்தப்பட்ட ஃபீஸ்ட் [விருந்து] என்ற ஒரு அற்புதமான உணவை நோகாமல் தின்றுவிட்டு கிண்டல் அடித்திருக்கிறோம்.

மேற்படி கிண்டலின் ஒரு அம்சமாக,எங்கள் ஹாஸ்டல் விழா ஒன்றுக்காக,அந்த சமயம் ரிலீஸாகியிருந்த பாலுமகேந்திராவின் ‘லேகாயொட மரணம் ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக்’ கைத்தழுவி, ‘வெள்ளைச்சாமியோட மரணம் ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக்’ என்ற நாடகம் ஒன்றை எழுதி,ஹாஸ்டல் நண்பர்கள் சிலரைத் துன்புறுத்தி ரிகர்சல் தந்து மேடையேற்றினேன்.

நான் படித்த 82-85 சமயத்தில் போஸ்ட் கிராஜுவேட்டில் மட்டும் பெண்களும் இருந்தார்கள்.

எங்கள் கெஞ்சிக்கூத்தாடிய, வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அந்த ஹாஸ்டல் மாணவிகளும் நாடகத்துக்கு வந்திருந்தார்கள்.

நாடகம் துவங்கி பத்து நிமிடம் கூட ஆகியிருக்காது.

அன்றைய மெஸ்ஸின் அன்லிமிடட் குஷ்காவுக்காக,நல்ல பசி ஏற்படும் பொருட்டு, எக்ஸர்சைஸில் சில தடிமாடுகள் ஈடுபட்டிருப்பதுபோல் ஒரு காட்சி.

காட்சியில் பல மாணவர்கள் இருந்தாலும், ஒரு டைரக்‌ஷன் டச்சோடு, நன்கு திணவெடுத்த தோள்களையும், முரட்டு கால்களையும் கொண்ட ராஜகோபால் என்ற அண்ணனை நன்கு முன்னிலைப்படுத்தி நிறுத்தியிருந்தேன்.

நாம் நிற்பது மேடை, எதிரில் நம் கல்லூரியின் சீனியர் அக்காக்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை மறந்து, அவரது ஐம்புலன்களிலும் குஷ்காவே ஓடிக்கொண்டிருந்த்தாலோ என்னவோ, தனது லுங்கி அவிழ்ந்து,தரையை முத்தமிட்டது கூட தெரியாமல்,தனது எக்ஸர்சைஸை தொடர்ந்துகொண்டிருந்தார் ராஜகோபால்.

ராஜகோபால் என்கிற கடோத்கஜன் வெறும் ஜட்டியோடு மேடையில் நின்ற ,அந்த திடீர் விபரீதக்காட்சியை, நானே பார்த்து அதிர்ந்தேன் என்கிறபோது, மாணவிகள் எத்தகைய அதிர்ச்சிக்கு ஆளாகியிருப்பார்கள்?வெடிகுண்டு புரளி வந்ததுபோல்,  உடனே அக்காக்கள் ஆடிட்டோரியத்தை விட்டு தெறித்து ஓட, நாடகம் பாதியில் நின்று போனது.

நடந்துமுடிந்துபோன அதிபயங்கர விபரீதத்துக்கு, மறுநாள், வார்டன் ஜான் சஹாயத்தின் நடவடிக்கை என்னவாக இருக்கப்போகிறது என்று யோசித்த போது எனக்குஅப்போது  வாழவே பிடிக்கவில்லை.

தயவு செய்து உங்கள் அழுகையை நிறுத்துங்கள்.

 
 

 அற்புதங்கள்  எங்கும்  சூழ்ந்துள்ளன...  வாழ்வின்  மீளமுடியாத  துயரத்திலிருந்து  தொடங்குகிறது அற்புதத்திற்கான  முதல் கணம்...எனவே  துயரங்களைக் கொண்டாடுங்கள்....-நம்மாழ்வார்

‘குமுதம்’ கிருஷ்ணா டாவின்சியின் நினைவேந்தல், லயோலா கல்லூரியின் ஒரு அரங்கினுள், நேற்று மாலை 6 மணி துவங்கி 9 மணி வரை நிகழ்ந்தது.அவரது தகனத்துக்கு சுமார் 30 பேர் வரை மட்டுமே வந்திருந்த்து கண்டு பெரும் துயரடைந்திருந்தேன்.அதற்கு ஆறுதலாகவோ என்னவோ நேற்றைய கூட்டத்திற்கு பத்திரிகையாளர்களும் கிருஷ்ணாவின் ஏனைய நண்பர்களுமாய் 200 பேர்களுக்கும் மேல்  கூடிவிட்டார்கள்.

அரங்கினுள் நுழையும் இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த கிருஷ்ணாவின் சில புகைப்படங்களைப்பார்த்த போதே கண்ணில் நீர்கோர்க்க ஆரம்பித்து,கிருஷ்ணா கிடாரில் கார்டு பிடித்துக்கொண்டே பாடிய விஷுவல்களைப்பார்த்தபோது வந்த அழுகையை அடக்க பெரும்பாடு பட்டேன்.

பேட்டி எடுத்தது,செய்தி எழுதியது,கதை விவாதத்தில் கலந்துகொண்டு உடன்பணியாற்றியது என்கிற வகையில் கிருஷ்ணாவுக்கு சினிமாக்காரர்கள், எனக்குத்தெரிந்தே, ஒரு 500 பேரையாவது தெரியும்.ஆனால் நேற்று வந்திருந்த சினிமாக்கார்கள் இயக்குனர் லிங்குசாமி,இயக்குனர் எஸ்.எம்.ராஜூ,தோழர் நடிகை ரோகிணி மற்றும் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைப்பு செய்த இயக்குனர் ராம் ஆகிய நால்வரே. [ வேறு யாராவது வந்திருந்து நான் குறிப்பிடத்தவறியிருந்தால், என் இறுதி யாத்திரையில் கலந்துகொள்ளாமல் வெளிநடப்பு செய்து என்னைப்பழி வாங்குங்கள்.]

பாஸ்கர் சக்தி, தேனி ஈஸ்வர் போன்ற இனிய நண்பர்களை என்றுமே சினிமாக்காரர்களாக பாவிக்க விரும்பவில்லை என்பதால் அந்த பட்டியலில் அவர்கள் இல்லை.[எப்பவுமே என் மேல பாசக்கார பாஸ்கர்சக்தி, கோவமா இருக்கார்னு எவண்டா சொன்னது?]

கிருஷ்ணாவைப்பற்றிய நினைவுகளை அவரது அக்கா உஷா துவக்கி வைக்க, அடுத்து பேச வந்த அவரது அப்பா, பேசியதை விட அதிகம் அழுது உயிரை உருக்கினார்.

இன்னொரு நண்பர், கிருஷ்ணாவின் மேதமையைப்பற்றி குறிப்பிடும்போது,’’ இன்றைய காலகட்டத்தில் சினிமா, இசை,இலக்கியம், பத்திரிகைத்துறை என்று எதை எடுத்துக்கொண்டாலும் அரை வேக்காடுகள் மலிந்து விட்ட சூழலில், கிருஷ்ணா போன்ற மேதமைகள் வெளிப்படாமலே மறைந்து போகிற துர்பாக்கிய நிலை குறித்து வேதனைப்பட்டார்.

இப்படி ஒவ்வொரு பேச்சுக்களும் கிருஷ்ணாவைப் பற்றிய நினைவுகளை மீட்டெடுத்துக்கொண்டிருக்க, ‘குமுதம்’ எஸ்.ஏ.பி.யின் மகள் கிருஷ்ணா நிகழ்த்திய உரை,நினைவேந்தல் நிகழ்வின் ஆகச்சிறப்பு வாய்ந்ததாக அமைந்தது.

நான் குமுதத்தில் சுமார் 45 மாதங்கள் வேலை பார்த்திருந்தாலும்,எஸ்.ஏ.பி.யின் மகள் இந்த கிருஷ்ணா ஆச்சியை அலுவலகத்தில் ஒரு வாரமும், அவர்களது வீட்டுக்குச் சென்ற இருமுறையும் மட்டுமே சந்தித்திருக்கிறேன். 

நல்ல பண்பாளர். நமக்கு முதலாளி என்ற உணர்வை ஒருபோதும் ஏற்படுத்தாதவர்.

எடிட்டோரியல் பொறுப்பு ஏற்பதற்காக அலுவலகம் வந்த அந்த ஒரு வாரத்தில் தினமும் கைநிறைய 10 ரூபாய் நோட்டுக்களை மாற்றிக்கொண்டு வருவார்.மீட்டிங் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே, எளிமையான சில கேள்விகளோடு மினி க்விஸ் நடத்துவார். பதில் சொல்பவர்களுக்கு பத்து ரூபாய்.

எங்கள் எடிட்டோரியல் ஆசாமிகளின் அந்த வார அபிராமி தியேட்டர் கேண்டீன் செலவுகள் எல்லாவற்றையுமே ஆச்சியின் அந்த பத்து ரூபாய்கள் பார்த்துக்கொண்டன.

அந்த இனிமையான ஒரு வாரத்துக்குப்பிறகு, அவரது அலுவலகத்தை விட்டே அவர் விரட்டப்பட்ட கதை பழைய கதை. இப்போது அது ஊரெல்லாம் அறிந்த பெருங்கதை.

கிருஷ்ணா குமுதத்துக்குள் எப்படி வந்தார் என்பதை விவரித்த ஆச்சி, ‘இத்தனை ஆண்டுகள் பணி புரிந்த கிருஷ்ணாவுக்கு குமுதத்தில் எங்களால் ஏன் நினைவஞ்சலி  செலுத்த முடியவில்லை என்பதை இங்கே உள்ள பலரும் அறிவீர்கள். ஆனால் அடுத்த ஆண்டு நாங்கள் குமுதத்தில் எப்படி நினைவஞ்சலி செலுத்துகிறோம் என்பதைப்பார்க்கத்தான் போகிறீர்கள் என்பதை சூசகமாகக்குறிப்பிட்டார்.

ஆச்சி குறிப்பிட்டது பற்றி நான் விளக்கம் எதுவும் கொடுக்கப்போவதில்லை. குமுதத்தின் உள்நாட்டு அரசியல் தெரிந்தவர்களுக்கு சுலபமாக இது விளங்கும்.மற்றவர்களுக்கு விளக்க,இது சரியான இடமும், தருணமுமல்ல.

’ஒரு அற்புதமான வாழ்வை வாழ்ந்து முடித்துவிட்டுபோன கிருஷ்ணாவை நினைத்து பரவசம் மட்டுமே அடையவேண்டுமே ஒழிய, இனியும் யாரும் அவருக்காக அழக்கூடாது’ என்ற கிருஷ்ணா ஆச்சி ஒரு நெகிழ்வான குட்டிக்கதையும் சொன்னார்.

தம் ஒரே குழந்தையின் மேல் பேரன்பு கொண்டிருந்த பெற்றோர்கள் அவர்கள். ஒரு நாள் எதிர்பாராதவிதமாக அந்தக்குழந்தை இறந்து விடுகிறாள்.பெற்றோருக்கோ உலகமே இருண்டு  போனதுபோல் ஆகிறது.வந்த உறவினர்கள் ஆறுதல் சொல்லி திரும்பிப்போய்விட்டார்கள். நாட்கள் நகர்கின்றன.ஆனால் அந்தப்பெற்றோரின் அழுகை கொஞ்சமும் குறைந்த பாடில்லை.

ஒரு நாள் அந்த தந்தையின் நினைவு தப்பி, வேறு ஒரு வெளிதனில் பிரவேசிக்க, அங்கே நூற்றுக்கணக்கில் குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன, இன்னும் சற்று உற்று நோக்குகையில் தங்கள் குழந்தையும் அங்கே விளையாடிக்கொண்டிருப்பதை அந்த தந்தை கண்டார்.

சற்று நேரத்தில் இருள் சூழத்துவங்க, அந்தக்குழந்தைகள் கையில் மெழுகுவர்த்தியை ஏந்திக்கொண்டு தங்கள் இருப்பிடம் நோக்கி நகரத்துவங்கினர்.

அதன்படியே இவர்களது குழந்தையும் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்ற முயல அது தொடர்ந்து அணைந்துகொண்டே இருந்தது.

தந்தைக்கோ ஆற்றமாட்டாத ஆதங்கம்.  மகளிடம் கேட்கிறார்,’மகளே மற்ற பிள்ளைகளெல்லாம்  மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றிக்கொண்டு, தங்கள் இருப்பிடம் நோக்கி சென்று விட்டார்கள்.உனக்கு மட்டும் ஏன் அது அணைந்து அணைந்து போகிறது?

அதற்கு அந்த மகள் சொன்னாள்,’’ அப்பா மற்றவர்களின் பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக போதுமான அளவுக்கு அழுதுவிட்டு அடுத்த வேலைகளைப் பார்க்க போய்விட்டார்கள்.ஆனால் நீங்களும் அம்மாவும் பலநாட்களாகியும் அழுகையை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்து வருகிறீர்கள்.

 தயவு செய்து உங்கள் அழுகையை நிறுத்துங்கள்.

உங்கள் கண்ணீர்தான் தொடர்ந்து என் மெழுகுவர்த்தியை அணைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

 கிருஷ்ணாவின் மறைவு குறித்த இதற்கு முந்தின பதிவைப் படிக்க...http://ohoproduction.blogspot.com/2012/04/blog-post_05.html

 

‘கேட்டபோதெல்லாம் கொடுத்தவனே கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா’

 

  
                                                                                                                                                            ’நெஞ்சு வெடித்துச்சிதறின வேளையெல்லாம் பொறுக்கியெடுத்து செய்துகொண்டோம் இன்னொன்றை’- எபன் என்கிற மலைச்சாமி

நேற்று மாலை ஒரு நண்பர் போன் செய்து , ’’ சார் ஒரு ரூமர் மாதிரிதான் கேள்விப்பட்டேன். ஆனா கொஞ்ச நாளாவே உடம்பு முடியாமதான் இருந்தார்’’ என்று பேச ஆரம்பித்தபோதே இன் பாக்ஸில் ‘கிருஷ்ணா இறந்துவிட்டார்’ என்ற குறுஞ்செய்தி வந்து விழுந்தது.

அந்தச்செய்தியைப் படித்ததும் பாலுமகேந்திராவின் ‘.சந்தியாராகம்’.படக்காட்சி ஒன்று ஞாபகம் வந்துவிட்டுப்போனது. சொக்கலிங்க பாகவதர் வயசை ஒத்த ராமசாமி என்பவர் இறந்திருப்பார். அதைப்பற்றி அவர்கள் பேசும்போதே அடுத்து நாமதான் என்ற மரண பயம் அவர்களைக் கவ்வ ஆரம்பித்திருக்கும்.அப்படியான ஒரு மரண பயத்தோடுதான் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் கிருஷ்ணா.

குமுதத்தை விட்டு வெளியே வந்த இந்த எட்டு ஆண்டுகளில், கிருஷ்ணா உட்பட யாருடனும் நான்  பெரிய தொடர்பில் இருக்கவில்லை. ‘இப்பதான் கிருஷ்ணா வந்துட்டுப்போனார். உங்களை ரொம்ப விசாரிச்சார்’ என்று ‘ரேணிகுண்டா’ டைரக்டர் பன்னீர்ச்செல்வம் மாதிரி யாராவது சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பார்கள். ஆனால் கிருஷ்ணாவையும் என்னையும் சந்திக்கவிடாமல் காலம் ஏதோ ஒருவிதமான கண்ணாமூச்சி ஆடிக்கொண்டே இருந்தது.

சுமார் பத்து தினங்கள் முன்புதான் போனில் வந்து ‘யார்ன்னு கண்டுபிடிங்க பாக்கலாம்’ என்று சவால் விட்டபடி பேச்சை ஆரம்பித்தார் கிருஷ்ணா.அந்த  நெடிய பேச்சின் முடிவில், மிக விரைவில் இருவரும் சந்திப்பது என்று பரஸ்பரம் உறுதி எடுத்துக்கொண்டோம். அந்த சந்திப்பு நிகழப்போகும்  இடம் ஒரு  மின்சார சுடுகாடு என்று யாரே அறிவார்?

குமுதத்தில் நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த சில நாட்களிலேயே, எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவராக ஆகியிருந்தவர் கிருஷ்ணா. நம்மிடம் வேலை வாங்கும்போது அதில் எப்போதும் நட்புமணம் வீசும். நான் உதவி இயக்குனராக வேலை செய்து நொந்த கதையெல்லாம் அவரிடம் மட்டுமே ஒரு வரி விடாமல் சொல்லியிருக்கிறேன்.’ தங்குற இடம் ஃபிரீ, 15 ரூபாயில மூனு வேலை சாப்பிடுற டெக்னிக்கெல்லாம் நான்  சொல்லும்போது, ‘இத ஒரு சிறு கதையா எழுதிக்குடுங்க. என்னோட இஷ்யூல போடுறேன்’ என்பார்.

மாதக்கடைசிகளில் என்னைப்போன்ற பலருக்கு கேட்டபோதெல்லாம் கொடுக்கிற ஏ.டி.எம் கிருஷ்ணா.

கிருஷ்ணாவுக்கு சினிமாமேல் இருந்த காதலைப்போல் வேறு எவரிடமும் சத்தியமாக நான் பார்த்ததில்லை.ஆனால் அது அவருக்கு கைகூடாமல் போனது ஒரு பெரும் துரதிர்ஷ்டமே.சினிமாவுக்கு அடுத்தபடியாக கிருஷ்ணாவின் சிலாகிப்புக்கு அதிகம் ஆளாவது எழுத்தாளர் சுஜாதா. எனக்கெல்லாம் கிருஷ்ணாவே ஒரு குட்டி சுஜாதாவாகத்தான் தெரிந்தார்.

’குமுதம்’ மாதவருவாய் தந்த நம்பிக்கையில் அங்கு வேலையில் இருக்கும்போதுதான் நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன். ஒரு ஏ4 சைஸ் பேப்பரை 4 பீஸ்களாக கட் பண்ணி,’ எனக்கு விருதுநகர்ல கல்யாணம். வந்தா உங்களுக்கும் செலவு எனக்கும் செலவு . இங்கருந்தே வாழ்த்துங்க’ என்றுதான் கையால் எழுதப்பட்ட  என் கல்யாண அழைப்பிதழே இருந்தது. கிருஷ்ணா உட்பட அனைவருமே அதை ரசித்தார்கள்.

82- ம் ஆண்டே வீட்டை விட்டு வெளியேறி,மிக நீண்ட பேச்சிலர் வாழ்க்கையில் எனக்கு சமையல் கைவந்த கலை ஆகியிருந்ததால், என் மனைவியை உற்சாகப்படுத்தும்பொருட்டு எப்போதுமே சனி ஞாயிறுகளின் மதியச்சமையல் என்னுடையதாகவே இருக்கும்.

இந்த தகவலை நான் சொன்னவுடன் ஒரு சனியன்று கிண்டல் செய்தபடியே என் சமையலை சாப்பிட வந்த, கிருஷ்ணா, ‘’அட  முத்து, நீங்க எழுதுற நியூஸ விட உங்க சமையல் பிரமாதம் ‘என்றபடி பெரும்பாலான சனி ஞாயிறுகளை என் சமையலோடு  கழித்த நாட்கள் இப்போது கண்ணீர்கலந்த ஞாபகங்களாய் வழிகின்றன.

அடுத்து, பத்திரிகை வேலையை விட்டவுடன் ஏனோ சமைக்கிற பழக்கத்தையும் விட்டுவிட்டிருந்தேன்.

கடந்தவாரம், கிருஷ்ணா போன் பண்ணார்.சீக்கிரமே மீட் பண்ணலாம்னு சொல்லியிருக்கார்’ என்று என் மனைவியிடம் சொன்னதுமே, ‘அப்பல்லாம் நீங்க சனி ஞாயிறு லஞ்ச் எவ்வளவு ஆர்வமா பண்ணுவீங்க.இப்ப சுத்தமா விட்டுட்டீங்க. அவர் வர்ற அன்னிக்காவது சமைங்கப்பா . உங்க சமையல் அவருக்கு ரொம்ப புடிக்கும்’ என்றாள் என் மனைவி.

’’வர்ற சனி ஞாயிறு சத்தியமா நான் தான் சமைக்கப்போறேன். ப்ளீஸ் சாப்பிட வாங்க கிருஷ்ணா’’

**********************************************************************

கிருஷ்ணா...

இப்படி ஒரு நள்ளிரவில் இச்செய்தி வரும் என்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அரைமணிக்கு முன் பாரதி என்னை தொலைபேசியில் எழுப்பி ‘கிருஷ்ணா செத்துட்டாராம்ப்பா’ என்று சொன்னபோது ஒருகணம் நினைவு தப்பி மீண்டேன். ‘போதும் கிருஷ்ணா... பத்திரிகை போதும்... நீங்களும் சீக்கிரம் வாங்க...’ என்று குமுதம் வாசலில் அப்போதைய அபிராமி தியேட்டரின் மரநிழலில் உங்களிடம் விடைபெற்று வந்தபிறகு... இப்போது பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. அதற்குப் பிறகு ஒரு நாள் ஒரு பொழுதுகூட உங்களை சந்திக்கவில்லை. ஆனால் குமுதத்தில் நாம் இணைந்து பணியாற்றிய அந்த நாட்கள்... ஒரு சந்தர்ப்பவாத சூழலுக்கு அப்பால் நம்முள் இழையோடிய நட்பு, முக்கியமாக ரேவதியும் நீங்களும் மீண்டும் இணைந்த அந்தக் காலம்... (பின்னர் உங்களுக்குள் நேர்ந்த பிரிவு நான் அறியாதது) குமுதம் மில்லெனியம் இதழும் குமுதம்.காமின் தோற்றமும் நம் இரவுகளை சூறையாடிய தருணம்... ஒவ்வொருநாள் காலையும் என்னை எதிர்கொள்ளும் முதல் விநாடியில் உங்கள் பார்வையில் தொற்றிக்கொள்ளும் பரவசம்... எத்தனை இறுக்கமான சூழலிலும் புன்னகை மாறாத உங்கள் முகம்...

இனி உங்களைப் பார்க்கவே முடியாதா கிருஷ்ணா...?
அந்த மில்லெனியம் ஆண்டுக்கு இனி ஒருமுறை நாம் திரும்பவே முடியாதா...?
பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் போனதே தெரியவில்லையே கிருஷ்ணா...?
அழுகிறேன் கிருஷ்ணா... ரொம்ப...!

 நண்பர் பாபு யோகேஷ்வரன் கிருஷ்ணாவின் நினைவாக.....

’ கல்லறைக்குப்போகும் வரை என் பெயர் முத்துராமலிங்கமே தான்’

ஓராயிரம் உயிர்களை
பதற வைத்தபடியே

 காலந்தோறும்
கடந்து செல்லும்
ஆம்புலன்ஸ் ...
ஒரு உயிரைச் சுமந்தபடி...
[இன்று காலை]

இனி பதிவு எழுதும்போது,அதைப்பாதியில் முடித்து தொடரும் போடக்கூடாது என்று உறுதியான ஒரு முடிவை எடுத்திருக்கிறேன்.

காரணம் 1. மிகச்சிலபேர், அது ஒரு பில்ட்-அப் என்று தவறாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். பதிவு ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் நீளமாக ஆகிவிட்டதே என்பதற்காக மட்டுமே தொடரும் போட்டேன்.

 கா 2.விஷயம் கொஞ்சம் சீரியசானதாக இருந்தால், அதை எழுதி முடிக்கும் வரை நம்மை நாமே ஒரு மனநெருக்கடிக்கு ஆளாக்கிக்கொள்கிறோம்.
பாதியில் நிறுத்தப்பட்ட ‘என் பெயர் முத்துராமலிங்கம்’ அப்படித்தான் ஆகிப்போனது. இதோ தொடருகிறேன்.

‘எல்லாரும் வழி விட்டு நில்லுங்க’ என்றபடி என் வெந்த உடலை வாங்கியபடி டாக்டரை நோக்கி நடக்கிறார் அந்த கான்ஸ்டபிள்.

உள்ளே போனவர் டாக்டரிடம் ஒரு நீண்ட விவாதம் நடத்தி, ‘எனக்கும் இந்த புள்ள பொழைக்கிறதுக்கு வாய்ப்பில்லங்கிறது தெரியுது. ஆனா  இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல போயிரும் ,பத்து நிமிஷத்துல போயிரும்னு வச்சி அடக்கம் பண்றதுக்கு இது வாழ்ந்து முடிச்ச உசுரா?.முடிஞ்ச வரைக்கும் பாருங்க.உயிரோட தூக்கிட்டுப்போக வேண்டாம்’ என்று சொல்ல, கான்ஸ்டபிளை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்த லைஸாண்டர், ‘நர்ஸ் யாரையாவது உடனே போய் ஒரு குலை வாழைப்பழம் வாங்கிட்டு வரச்சொல்லு’ என்று அவசரப்படுத்தியிருக்கிறார்.

நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்த சமயத்தில்,தொடர்ந்து வயிற்று வலியால் அவதிப்பட்டு வந்தேன்.என் அண்ணன்மார்களின் பலசரக்குக் கடையை, படிப்பு நேரம் போக கவனிக்க வேண்டி, நல்லமநாயக்கன்பட்டியிலிருந்து விருதுநகருக்கு ஷிப்ட் பண்ணப்பட்டிருந்தேன். எல்லோரும், கிராமத்திலிருந்து நகரத்துக்கு படிக்கப்போய்க்கொண்டிருக்க, நான் மட்டும் விருதுநகரிலிருந்து சத்திரரெட்டியபட்டி என்னும் கிராமத்துக்கு படிக்கபோய்க்கொண்டிருந்தேன்.பெ

ரிய பையனான பிறகு வயித்துவலியால் அதிகம் அவதிப்பட்டபோதெல்லாம் லைஸாண்டரை நோக்கி தான் என் சைக்கிள் விரையும்.

அம்மா சொன்ன கதையின் ஒரு பகுதியை அவரும் பலமுறை என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார். ,’’ அப்பல்லாம் போலீஸ் யூனிஃபார்முக்கு பயங்கர மரியாதை. போலிஸ்காரர் வந்து சொன்னாரேன்னு சொல்லி, நான் வாழைப்பழ ட்ரீட்மெண்டை ஆரம்பிச்சேனே ஒழிய எனக்கு நீ பொழைப்பேன்னு ஒரு துளி நம்பிக்கை கூட கிடையாது.
பழம் வாங்கிட்டு வர்றதுக்குள்ளயே உன் கதை முடிஞ்சிரும்னு கூட  நினைச்சேன். நடக்கலை.

 தினமும், முகம் தவிர உன் உடம்பெல்லாம் பழச்சதையை வச்சி மூடிட்டு,சில மணி நேரங்கழிச்சி எடுப்போம். ஒரு மூனு மணி நேரம் நீ தாக்குப்பிடிச்ச உடனே எனக்கு லேசா ஒரு நம்பிக்கை வந்துச்சி.தினமும் ஆஸ்பத்திரியில உன்ன கிராஸ் பண்றப்பல்லாம்,மனசுக்குள்ள ‘நீ செத்துப்பொழைச்சவண்டா’ தான் பாடிட்டுப்போவேன்.

இப்பப்பாரு வவுத்து வலின்னு வாரத்துக்கு ரெண்டுதடவையாவது என்னை டார்ச்சர் பண்ண வந்துர்ற’’ என்ற டாக்டர் எனக்கு வவுத்து வலி முத்துராமலிங்கம்’ என்று பட்டப்பெயர் வைக்கும் அளவுக்கு அவருக்கு ரெகுலர் ’கஷ்ட’மர் ஆகியிருந்தேன்.போகும்போதெல்லாம் கலர்கலராக மாத்திரைகள் அடுத்த தடவ சரியாகலைன்னா ஆபரேசன் தான் என்று மிரட்டி அனுப்புவார்.

வாழைப்பழத்தின் தயவில் என் உயிர் நீடிக்க ஆரம்பித்த மூன்றாவது நாள்தான்,இனி இவன் பிழைத்துவிடுவான்’ என்ற நம்பிக்கை வந்து, வாடிப்பட்டி, சோழவந்தான், கட்டக்குளம், சுக்கிலநத்தம் போன்ற கிராமங்களிலிருந்து வந்த என் சொந்தங்கள் ஊருக்கே திரும்பியிருக்கிறார்கள்.

சுமார் இரண்டு மாத சிகிச்சைக்குப்பிறகு சகஜ நிலைக்கு வந்த என் உடலில் தீக்காயத்துக்கான தழும்பு என்று இருப்பது, இடது கையின் ஒரு பகுதியில் மட்டுமே. அதுவும் தினமும் கவனமாய் வாழைப்பழத்தை நீக்கி, புதிய பழங்களை வைக்கும் வேலையை அம்மா செய்துவர,அது அத்தை கைக்குப்போன ஒரு நாள், அந்தக்கையில் வாழைப்பழத்தை எடுக்கும்போது, எனது சதையும் சேர்ந்துவருவதை அவர் கவனிக்காமல் செய்தததால் நிகழ்ந்தது.

இந்தக்கதையை உடைந்த குரலிலேயே பெரும்பாலும் சொல்லும் அம்மா, முத்துராமலிங்கத்தேவர், அந்த கான்ஸ்டபிள், டாக்டர் லைஸாண்டர் ஆகிய மூன்று பேரைப்பற்றிச்சொல்லும்போதெல்லாம் கையெடுத்துக்கும்பிட்டபடியேதான் சொல்லுவார்.

’எத்தனை செல்வங்கள் வந்தாலுமே, எத்தனை இன்பங்கள் தந்தாலுமே..அத்தனையும் ஒரு தாயாகுமா? அம்மா..அம்மா...அம்மா.. எனக்கது  நீயாகுமா?
தாயின் மடியில் தலைவைத்திருந்தால் துயரம் தெரிவதில்லை. தாயின் வடிவில் தெயவத்தைக்கண்டால் வேறொரு தெய்வமில்லை’

- இது அடிக்கடி நான் கேட்கும் பாடல் எனும்போது என்னை வாழவைத்த ‘முத்துராமலிங்கம்’ எனும் இந்தப் பெயரை நான் கல்லறைக்குப்போகும் வரை மாற்ற முடியுமா?

அப்புறம் எனக்கு விபரம் தெரிந்தபிறகு ‘தேவர்’ பச்சை குத்தியிருந்த அந்த கான்ஸ்டபிளை நான் பார்த்ததில்லை.

          ஆனால் டாக்டர் லைஸாண்டரோ  வாழ்நாள் முழுக்க பல சமயங்களில் என் கனவுகளில் வந்து நலம் விசாரித்துவிட்டுபோயிருக்கிறார்.

90ம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தில் ஒரு நாள், நான் என் சொந்த வேலை காரணமாக ரயிலில் மும்பை பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். வழக்கத்தை விட ஒரு நீண்ட கனவு, ‘என்னய்யா ராசா இப்பல்லாம் என்னப்பாக்க வர்றதேயில்லை. ஊரை விட்டுக் கிளம்பின உடனே வவுத்து வலியெல்லாம் சரியாப்போச்சா?’’ என்றெல்லாம் பேசுகிறார் டாக்டர்.

இறங்கின உடனே முதல் வேலையாக என் விருதுநகர் நண்பனுக்கு போன் அடித்து விஷயத்தைச்சொல்கிறேன்.

‘’டேய் இன்னைக்கி காலைல தான்  நான்குநேரி பக்கத்துல ஒரு கார் ஆக்ஸிடெண்ட்ல லைஸாண்டர் டாக்டர் இறந்துட்டார்டா’’

அதன்பிறகு ஒருமுறை கூட டாக்டர் என் கனவில் வரவேயில்லை.

என் பெயர் முத்துராமலிங்கம். எனக்கு ஏம்மா இந்தப்பேரை வச்சே?

இந்தப்பதிவை எழுதலாமா, வேண்டாமா என்று ஓராயிரம் முறை யோசித்திருப்பேன்.எனக்கு சாதியத்தில் எப்போதுமே நம்பிக்கை இருந்ததில்லை.ஆனால்....?

‘தெரியுமா.., அந்த முத்துராமலிங்கம் நம்ம சாதி கிடையாதுடா., இவ்வளவு காலமா நல்லா நாம  ஏமாந்துக்கிட்டு இருந்திருக்கோம்.'

-இப்படிப்பொருள்படும் வார்த்தைகளை, நான் எனக்கு விபரம் தெரிந்த காலத்திலிருந்தே ,தொடர்ந்து பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில், நான் மதிக்கும் பெரியபெரிய மனிதர்களிடமிருந்து  கூட கேட்டிருக்கிறேன். 

நாம் அவர்களிடம் நான் முத்துராமலிங்கம் என்று மட்டும் தானே அறிமுகமானோம். நடுவில் எங்கிருந்து சாதி வந்தது? என்று யாரையும் நான் கோவித்துக்கொள்ள முடியாது ? ஏனெனில் எனது இந்தப்பெயரை தேவர் சமூகத்தினர் தவிர யாரும் வைத்ததாக நானும் கேள்விப்பட்டதில்லை.

எனது கிராமத்தில் 5வது படிக்கும் வரை இந்தப்பெயர் குறித்து எந்தப்பிரச்சினையையும் நான் சந்தித்ததாக நினைவில்லை.

ஆனால் 6 வது படிக்க அண்டை கிராமமான சத்திரரெட்டியபட்டிக்கு போன உடனே,அந்த பள்ளியில் நூற்றுக்கு பத்து முத்துராமலிங்கங்கள் இருந்தார்கள். நான் படித்த ‘பி’ செக்‌ஷனில் மட்டுமே என்னையும் சேர்த்து நாலு முத்துராமலிங்கங்கள்.எங்கள் ஒவ்வொருவரையும், இனிஷியலோடு சேர்த்த  பட்டப்பெயர் வைத்தே மற்ற மாணவர்கள் அழைத்தார்கள்.

இங்கே தான் எனது பெயர்ப்பிரச்சினை ஆரம்பமானது. எதற்கான சண்டையாக அது துவங்கியிருந்தாலும், வேற சாதிப்பய நீ எப்பிடிடா,எங்க தேவரையா பேர வச்சிக்கலாம்? என்றே அந்த சண்டைகள் பெரும்பாலும் முடியும். என்ன இருந்தாலும் நாங்க அப்ப சின்னப்பசங்கதான?.

நான் வீட்டுக்குப்போனவுடன் அம்மாவின் புடவை முந்தானையைப்பிடித்தபடி’எனக்கு ஏம்மா முத்துராமலிங்கம்னு பேரு வச்சே? என ஓங்கி  அழ ஆரம்பித்துவிடுவேன்.

உடனே அம்மா நடுங்கும் குரலில்,’ தம்பி உனக்கு அந்தப்பேர வக்காமப்போயிருந்தா ஒரு வயசுலேயே உன்ன குழி தோண்டிப்புதைச்சிருப்பமப்பா’ என்ற அழுதபடி ஒரு கதை சொல்லத்துவங்குவார்.

என் தாய்க்கு நான் எட்டாவது கடைக்குட்டி.

அப்பா விருதுநகருக்கு அதிகாலை பால் சப்ளை செய்கிற ஒரு சிறு வேலையோடு முடித்துக்கொண்டு,அப்புறம் முழுநேர சீட்டுவிளையாட்டுக்கு போய்விடுவாராதலால், குடும்பத்தைதாங்கும் பெரும்பாரம் அம்மாவிடமே இருந்தது. இதனால், விவசாயம் போக வீட்டுவாசலிலேயே எங்களுக்கு ஒரு சிறு பெட்டிக்கடையும் இருந்தது.

அப்போது நான் ஒரு வயசுத்தொட்டில் குழந்தை.என்னைத்தொட்டிலில் வைத்து ஆட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, வெளியே கடைக்கு சாமான் வாங்க வந்த யாரோ சத்தம் போட்டு அழைக்க என் அம்மா தொட்டிலை சற்று இழுத்து ஆட்டிவிட்டுவிட்டு, கடைக்கு வியாபாரம் பார்க்க போய்விட்டார்கள்.

இழுத்து ஆட்டப்பட்ட தொட்டிலானது, சுவரிலிருந்த மாடக்குழியின் விளக்கை நலம் விசாரிக்க, நான் படுத்திருந்த காட்டன் சேலையில் தீப்பிடித்துக்கொண்டது.

என் அழுகுரல் அதிகரித்ததை நெருப்பு பற்றிக்கொண்டதோடு தொடர்பு படுத்தி அறிந்துகொள்ளமுடியாத அம்மா ,சற்று தாமதமாகவே வீட்டுக்குள் வர நான் கழுத்துக்கு கீழே வெந்து முடிந்திருந்தேன்.

விஷயம் ஊர்முழுக்கப்பரவி, வீட்டுமுன் திரண்டுவிட்டார்கள்.’புள்ள பொழக்கிறது கஷ்டம்’ என்று நினைத்து ஏறத்தாழ எல்லோரிடமிருந்தும் சாவுக்கான அழுகையே வந்திருக்கிறது.இருந்தாலும் மனசு கேட்காமல் மாட்டுவண்டி பூட்டிக்கொண்டு விருதுநகர் லைஸாண்டர் ஆஸ்பத்திரிக்கு எடுத்துச்செல்கிறார்கள்.

நான் ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்லுமுன் டாக்டர் லைஸாண்டரைப் பற்றி கண்டிப்பாக சொல்லியாக வேண்டும்.கைராசியான டாக்டர் என்பார்களே அந்த வகையில் முக ராசியான டாக்டர் அவர். அவரைப்பார்த்த உடனேயே பல பேருக்கு நோய் போய்விடும். ஏழை விவசாயிகள் சிகிச்சைக்குபோனால், கையில எவ்வளவு வச்சிருக்க? என்று விசாரித்து, அதை நீயே வச்சிக்கோ’ என்றபடி சிலசமயங்களில் வழிச்செலவுக்கும் பணம் கொடுத்துவிடுவார்.

இதோ மருத்துமனைக்கு வந்துவிட்டேன். என்னைப்பார்த்த லைஸாண்டருக்கு நான் பிழைப்பேன் என்ற நம்பிக்கை துளியும் வரவில்லை.என் அப்பாவையும் சகோதரர்களையும் பார்த்து சொந்தக்காரவங்களுக்கெல்லாம் சொல்லி அனுப்பிடுங்க. முகம் தவிர எல்லாப்பாகமும் நல்லா வெந்துரிச்சி. ட்ரீட்மெண்ட் குடுக்கிறதால எந்த பிரயோசனமும் இல்லை என்று கையைவிரித்துவிட்டார்.

இப்போது இழுத்துக்கோ,பறிச்சிக்கோ’என்று கிடக்கும் எனது வெந்த உடலை வெளியே எடுத்துக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரி வாசலுக்கு வருகிறார்கள்.

என் கூடப்பிறந்தவர்களே ஏழுபேர் எனும்போது அழுகுரல்களுக்கு கேட்கவா வேண்டும்.அதுவும் என் நாலு அக்காமர்களும் ஆளுக்கு கொஞ்ச நேரம் என்று தம்பியை சண்டை போட்டு வளர்த்தவர்கள்.

‘அதில் ஒரு அழுகை இப்படி இருந்தது. ‘’ஐயயோ முத்துராமலிங்கத்தேவர் இறந்த அன்னைக்கி பிறந்தன்னுதானடா ராசா உனக்கு அந்தப்பேரு வச்சோம்.பிறந்த ஒரு வருஷத்துல கொண்டுட்டுபோறதுக்கா அவரு பேர உனக்கு வச்சோம்.’’

கைராசியான டாக்டருன்னு நம்பி வந்தா பிள்ளைய உசுரோட கொண்டுட்டுப்போகச்சொல்றாரே... அய்யோ முத்துராமலிங்கம்.’’

அப்போது ஒரு கான்ஸ்டபிள் முத்துராமலிங்கம் ரூபத்தில் கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு வருகிறார். அவர் கையில் தேவரின் பச்சை குத்தியிருக்கிறது. நான் அன்று சாகப்பிறந்தவனில்லை என்று அந்த சாதாரண கான்ஸ்டபிளுக்கு தெரிந்திருக்கிறது. ‘எல்லாரும் வழி விட்டு நில்லுங்க’ என்றபடி என் வெந்த உடலை வாங்கியபடி டாக்டரை நோக்கி நடக்கிறார்.
     [ தொடர்வேன்]

என்ன அழ வைத்த ‘தல’ அஜீத்

முன் குறிப்பு: இந்த இடுகை கொஞ்சம் நீளம் அதிகமாயிடுச்சி. அதனால நீங்களே ஏதாவது ஒரு இடத்துல இண்டர்வெல் விட்டுட்டு,மீதியை அப்புறமா வந்து படிச்சிக்கங்க.

’சேது’ ஹிட்டாகி மொத்த இண்டஸ்ட்ரியுமே பாலாவை வைத்து படம் தயாரிக்க ஆளாய்ப் பறந்தபோது, அவர் ஒரு வித்தியாசமான தயாரிப்பாளரைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.அவர் பெயர் பூர்ணசந்திரராவ். இவர்தான் நமது அடுத்த புரடியூசர் என்று பாலா முடிவு செய்த காரணத்தை வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் எழுதுகிறேன்.  இது தல ஏரியா .மத்த மேட்டருங்க தலயிடக்கூடாத ஏரியா.

அப்போது இருந்த நிலவரப்படி பாலா-பூர்ணசந்திரராவ் கூட்டணியில்  ‘நந்தா’ படத்துக்கு ஹீரோ என்று முதலில் முடிவு பண்ணப்பட்டவர் அஜீத்தான்.

ஜெயா ஃபிலிம் சிடி காட்டேஜில் ஏகப்பட்ட பாம்புகள், மனிதர்களை விட தைரியமாக நடமாடிக்கொண்டிருந்த பகுதியில், டிஸ்கசனுக்கு தயாரிப்பாளர் தரப்பில் ரூம் போட்டிருந்தார்கள்.

‘பாளையங்கோட்டை சிறையினிலே பாம்புகள் பாலாக்கள் நடுவினிலே நான் அமர்ந்திருக்க,’நந்தா’ கதையைக் கேட்க அஜீத் வந்தார்.

இவ்வளவு பெரிய ஹிட் குடுத்திருக்கோம். அதுக்கப்புறமும் கதை சொல்லனுமா? என்ற கேள்வி ஒருபுறமும், வச்சிக்கிட்டா வஞ்சனை பண்றாங்க’ என்கிற நிதர்சனம் ஒரு புறமுமாக அன்று அஜீத்துக்கு, சும்மா ஒரு பத்து வரிகளில்தான்  பாலா கதையே சொன்னார்.

இந்த பத்து வரியைக்கேக்கத்தானா இவ்வளவு தூரம் வந்தேன் என்பது போல் அஜீத் பார்க்க, ’’வெயிட் பண்ணுங்க .ஒரு அஞ்சி நிமிஷத்துல, அடுத்து முழுக்கதையை எப்ப சொல்றேன்னு முத்துகிட்ட சொல்லி அனுப்புறேன்’ என்றார் பாலா.

(அவர் தல, நான் தறுதல)

அஜீத் ரூமுக்கு வெளியே காத்திருக்க,’’முழுக்கதையும் சொல்ல இன்னொரு பத்து நாளாவது ஆகும்னு சொல்லி அனுப்பிச்சிட்டு வாங்க’ என்று என்னை அனுப்பி வைத்தார் பாலா.

’எங்கே செல்லும் நந்தா’ கதை என்ற ரீ-ரெகார்டிங் மட்டும் பின்னணியில் ஒலிக்க, அடுத்த பத்து நாட்களும் டிஸ்கசன் என்ற பெயரில் ஒரு எழவும் நடக்கவில்லை.

ஆனால் கம்பெனியிலிருந்து கரெக்டாக நாள் குறித்து மறுபடியும் அஜீத்தை அனுப்பி வைத்துவிட்டார்கள். என்னிடம் சொல்லவில்லையென்றாலும்,நந்தா’ வுக்கு அஜீத் தோதுப்பட மாட்டார் என்று பாலா முடிவு செய்து வைத்திருப்பதை நான் முன்பே யூகித்துவிட்டேன்.

தயாரிப்பாளர் தரப்பைப்பொறுத்தவரை  அந்த முடிவை தான் எடுத்ததாகக்காட்டிக் கொள்ளாமல், அஜீத்தே எடுத்ததாக இருக்கட்டும் என்ற எண்ணத்தில் பாலா  வீரியமாக ஒரு காரியம் செய்தார்.

அஜீத் ஒரு நீண்ட கதை கேட்கபோகும் ஆவலில், காட்டேஜ் அறைக்குள் அமர, மேலும் பத்து நாட்கள் ’பட்டை’ தீட்டப்பட்ட ‘நந்தா’ கதையை பாலா சொல்ல ஆரம்பித்தார்.அது முதலில் சொன்ன பத்து வரியில் எட்டு வரி காணாமல் போய் வெறும் ரெண்டே வரியில் முடிந்து விட்டது.

பாலாவின் உள்குத்து’ புரியாமல் அஜீத் கொஞ்ச நேரம் முழித்தார். பிறகு சுதாரித்து, தர்மசங்கடமான ரியாக்‌ஷன் எதுவும் கொடுக்காமல் கிளம்பிப்போனார்.

அஜீத் இல்லை என்று ஆகிப்போன சில தினங்களிலேயே, தயாரிப்பாளர் பூர்ணசந்திரராவும் இல்லாமல் போய், அமெரிக்காவில் இருந்து   தயாரிப்பாளர்களாக நான்கு புன்னகை மன்னன்கள் வந்தனர். அடுத்த நந்தாவாக பாரதிராஜாவின் பிள்ளை  மனோஜ் முடிவு பண்ணப்பட்டு,அது கடைசியில் சூர்யாவாக மாறிய பெருங்கதை எல்லாம் பிறகு. இது ‘தல’ ஏரியா. மத்த மேட்டருங்க தலயிடக்கூடாத ஏரியா.

சினிமாவுல மட்டும்தான் ஃப்ளாஷ்பேக் போடுவாங்களா?  இப்ப நான் போடுறதுக்குப் பேரு ப்ளாக்பேக்’.

அப்பிடியே ஒரு ரெண்டு வருஷம் பின்னாடி வாங்க.

‘அதர்மம்’ரிலீஸாகி வெற்றிப்படம்னு ஆன உடனே, ரமேஷ்கிருஷ்ணன் தன்னோட பாண்டி பஜார் ரூமை எனக்குத்தாரை வார்த்துட்டு, முழுநீள உதவி இயக்குனரா வச்சிக்கிட்டான்.

படம் ஹிட்டே ஒழிய ரமேஷுக்கு அடுத்த படம் அவ்வளவு சீக்கிரமே வரலை. பாக்குறதுக்கு ஸ்டண்ட் யூனியன் ஆளு மாதிரியே இருப்பான். இந்தி ஆர்டிஸ்ட் மாதிரியே ட்ரெஸ் பண்ணியிருப்பான். பேச்சுல ஒரு தெனாவெட்டு. சதா ரே-பான் கூலிங் கிளாஸ். பென்சன் -ஹெட்ஜஸ் சிகரட். மொத்தத்துல ஒரு மார்க்கமான மதுரைக்காரன்.

’அதர்மம்’ ரிலீஸாகி பதினைஞ்சி மாசமாச்சி. காலையில ஒரு டிஸ்கசன்ல இருப்போம். அது மத்தியான லஞ்ச்சோட கேன்சல் ஆயிருக்கும். மறுநாள் வேற ஹீரோ வேற புரடியூசருக்கு டிஸ்கசனுக்கு உட்கார்ந்திருப்போம். அது காலை டிபனோடவே கதை முடிஞ்சிருக்கும்.  

(பகைவன் கிளாப் போர்டுடன் நான்)

எல்லாத்துக்கும் ஒரு முடிவு வந்தாகனுமே, ரமேஷ் தன்னோட நிலை உணர்ந்து சகஜ நிலைக்கு வந்த ஒரே நாள்ல அவனுக்கு ரெண்டு படங்கள் கமிட்’ஆனது. ஒண்ணு விஜயசாந்தி-ராம்கி நடிச்ச ‘தடயம்’ ரெண்டாவது சத்யராஜ் சாரும், நம்ம தல அஜீத்தும் நடிச்ச ‘பகைவன்’.

‘பகைவன்’ படத்தயாரிப்பாளர் விஸ்வாஸ் சுந்தர் சார் ஆபிஸ்ல தான் அஜீத்தை முதமுதல்ல மீட் பண்றேன். அப்ப ‘காதல் கோட்டை’ படத்துல நடிச்சி முடிச்சிருந்தார்,ஆனா ரிலீஸாகலைன்னு நினைக்கிறேன்.

‘நேசம்’ உல்லாசம்’ன்னு அவர் மார்க்கட் ’பல மாசமா ரொம்ப  மோசமா’தான் இருந்தது. ரமேஷ் ஒரு சுமாரான கதை சொல்ல, 4லட்ச ரூபாய் சம்பளம் பேசி ஒரு இருபத்தையாயிரத்துக்கு செக் வாங்கிட்டு கிளம்பிப்போனார் அஜீத். படத்தோட ஹீரோயின் அஞ்சலா ஜவேரி,கோவேறிக் குதிரை மாதிரி இருக்குன்னு சொல்லி புரடியூசர் எங்க தலையில கட்டிவிட்டார்.

இந்த ‘பகைவன்’ கதையும் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்துலதான் சொல்லனும்.

நான் வேலை பாத்த ரெண்டு படங்களுமே,ஊத்தி மூடிக்கிட்டதுனால, கழுதை கெட்டா குட்டிச்சுவரு மாதிரி’ குமுதத்துல’ சினிமா நிருபரா வேலைக்குச்சேர்ந்தேன்.அங்க நடந்ததை அப்புறமா தான் எழுதுவேன்னு குமுதம் அண்ணன்களுக்கு சத்தியம் பண்ணிக்குடுத்த மாதிரியே,ஆபீஸுக்குள்ள கூட நுழையாம நேரா அவுட்டோருக்கே போறேன்.

இடம்: ஹைதராபாத் ‘ரெட்’ பட ஷூட்டிங். அஜீத் சாரை ஒரு பேட்டி எடுக்கலாமுன்னு போயி, பழைய கதையெல்லாம் பேச ஆரம்பிச்சி ரொம்ப நெருக்கமாயிட்டோம். அன்னிக்கே கிளம்பலாமுன்னு முடிவு பண்ணினப்ப அஜீத் சார் என்னப்போக விடலை.

அஜீத்துக்கு ‘குமுதம்’ ஆபீஸ் பத்தி சில விஷயங்கள் சொல்லி புரிய வச்சப்ப, ‘’நீங்க ஒரு மூனு நாள் தங்குறதுக்கு ஆபீஸ்ல என்ன காரணம் சொன்னாதான் அனுமதிப்பாங்கன்னு கேட்டார். நான் உடனே ஒரு சின்ன தொடர் எழுதுறதா ஒத்துக்கிட்டீங்கன்னா, அதை எழுதிக்குடுத்துட்டு வேலையை விட்டுட்டு ஓடிப்போனா கூட கவலைப்பட மாட்டாங்க. அவிங்க அவ்வளவு நல்லவிங்க ‘’ என்றேன்.
 
பாலாவின் அந்த ‘நந்தா’ மேட்டர் உட்பட யாரைப்பத்தியும் காண்ட்ரவர்ஸி பண்ணாம எழுதுறதா இருந்தா பண்ணலாம் என்றவர், நான் கூடத்தங்கியிருந்த மூன்று நாட்களுமே ‘முத்துஜி’என்று தாங்கு தாங்கென்று தாங்கினார்.
சாப்பிடும்போது குறைவாகச்சாப்பிட்டால் சொந்த சகோதரர் போலவே சண்டை போடுவார்.
அப்போது தான் அவருக்கு புதிதாக போட்டோகிராபியின் மீது ஆசை வந்திருந்தது. எனக்கு கேமரா மீது இருந்த தீராத ஆர்வத்தைப் பற்றியும்  கேட்டுக்கொண்டார்.

கடைசி நாளில் அவரிடம் சொல்லிவிட்டு ரயில்வே ஷ்டேசன் கிளம்பிய போது பின்னாலேயே துரத்தி வந்த காரில் ‘கன்வேயன்ஸ்’ என்ற பெயரில் ஒரு பெரிய கவர்’ வந்தது. அதைக்கொண்டு வந்த மேனேஜரிடம் வலுக்கட்டாயமாகத் திருப்பிக்கொடுத்துவிட்டு வந்த போது, மறுநாள் போனில் என்னை அழைத்து ரொம்பவும் வருத்தப்பட்டார்.

அடுத்து அவர் சென்னை வந்தவுடன் அவரது அலுவலகத்தில் சந்தித்து பேசிக்கொண்டிருந்த போது, ‘நீங்கள் எனக்கு எதாவது பரிசளிப்பதாக இருந்தால், குமுதத்திலிருந்து வேலையை ராஜினாமா செய்த பிறகு அளியுங்கள் என்று மட்டும் அவரை சமாதானப்படுத்திவிட்டு வந்தேன்.

இது நடந்து பல மாதங்கள்  இருக்கும். ஒரு நாள் ‘குமுதம்’ வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு,எல்லோருக்கும், தகவல் தெரிவிப்பது போல்  அஜீத்துக்கும் தெரிவித்து விடுவோமே என்று நினைத்து படப்பிடிப்பு எங்கே நடக்கிறது என்று விசாரித்தால், அது எனது வீட்டுக்கும் குமுதம் ஆபிசுக்கும் நடுவில் உள்ள குஷால்தாஸ் கார்டனாக அமைந்தது.

கேரவனுக்குள் இருந்த அஜீத் உள்ளே வரச்சொன்னார். வேலையை ஏன் விட்டீர்கள்? என்று பதறினார். பதற வேண்டியதில்லை. சினிமாவில்தான்  நான் செல்லுபடியாகவில்லையே ஒழிய ,பத்திரிகைகளில் எப்போதுமே என்னை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொள்வார்கள், அதனால் பதறத்தேவையில்லை. விரைவில் ஒரு நல்ல செய்தியுடன் வருகிறேன் என்று சொல்லி கிளம்பினேன்.

அங்கிருந்து கிளம்பி நான் வீட்டுக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கும் வேளையில் அஜீத் ஒரு சாகஸம் நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறார் எனபதை அறியாத என் பயணம் அது.

 நான் காலிங் பெல் அடித்து வீட்டுக்குள் நுழையும்போது என் குட்டிப்பையன் நந்து தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு ஒரு புத்தம் புதிய கேமரா பேக்குடன் நிற்கிறான்.

திறந்து பார்த்தால் ஒரு நிகான் எஃப்.எம் 2 கேமரா, உடன் ஒரு 70 டு 210 ஜூம் லென்ஸ். குமுதத்தில் இல்லாத முத்துராமலிங்கத்துக்கு அன்புடன் அஜீத்’ என்ற அந்தக்குறிப்பு, சற்று நேரத்திலேயே என் கண்ணீரால் நனைந்தது.

திண்டுக்கல்லுக்கு மாலன் ஏன் போனார்?என்கதைஎழுதும் நேரம் இது-2

 ஞாபக சக்தி விஷயத்தில் நான் ரொம்ப பரிதாபமான ஆள்.

அமெரிக்கன் கல்லூரியில் டிகிரி முடித்த வருடம் [1985 ] தவிர வேறு எதுவுமே அவ்வளவு சுலபத்தில் ஞாபகத்துக்கு வருவதில்லை.என் முன்னாள் நண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார்.  ஞாபகத்திலகம் என்றே கூட அவரை அழைக்கலாம். தன் வாழ்நாளில் நடந்த சம்பவங்களை தேதி வாரியாக, இடம் வாரியாக, நேரம் வாரியாக , சம்பவத்தன்று போட்டிருந்த ஜட்டியின் நிறம் வாரியாக எல்லாவற்றையும் சரியாகச் சொல்லுவார். நான் எழுதப்போகும் சம்பவம் நடந்த வருடம் ஞாபகம் இல்லை.அநேகமாக 98 ஆக இருக்கக்கூடும்.

 சம்பவத்துக்குப் போகுமுன், கடந்த வாரம் நடந்த ஒரு சர்ச்சைக்குள் போய்விட்டு வருவோம். சர்ச்சைக்குள் போவதற்கு முன் ஒரு சிறு சந்துக்குள் போய்விட்டு வருவோம்.

 அது எழுத்தாளர் மணாவின் சந்து.

. ‘அகிலா நியூஸ் ஏஜென்ஸி’ என்று ஒன்று வைத்துக்கொண்டு ஏறத்தாழ தமிழகத்தின் அத்தனை பத்திரிகைகளிலும் எழுதி வந்தவர் நம்ம மணா.  எங்கேயும் எப்போதும் எதையாவது எழுதிக்கொண்டே இருப்பார். துக்ளக் தொடங்கி குமுதம் வரை கடந்த 26 ஆண்டுகளில்  ஆண்டுக்கு ஆயிரம் வீதம் சுமார் 26000 கட்டுரையாவது எழுதியிருப்பார் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன். இவர் தனது அயராதஉழைப்பால், கமலைப்பற்றி இதுவரை எல்லாபத்திரிகைகளிலும் வந்த செய்திகளைத் தொகுத்து கடந்த வாரம் ‘நம் காலத்து நாயகன்’ என்று ஒரு புத்தகம் வெளியிட்டார். அந்தப் புத்தகத்தில் எழுத்துலக மேதை, மாலன், கமலைப் பற்றி எழுதியதை மட்டும் மணா போடாமல் விட்டுவிட்டாராம். இதைப் பற்றி மாலன் ஒன்றும் சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார் என்று நினைத்த மணா, மாலனையும் புத்தகத்தை பாராட்டிப் பேச தனது புத்தக வெளியீட்டு விழாவுக்கு அழைத்திருக்கிறார்,.

ஒரு எடிட்டருக்கான அடிப்படைத் தகுதி நீளம் கால அளவு பற்றிய அறிவு இருப்பது தான். அதுவும் ஒரு விழாவில் பேச வரும் போது மொத்தம் எத்தனை  பேச்சாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அதில் தான் எவ்வளவு நேரம் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று உணர்ந்து நேரம் எடுத்துக் கொள்வது தான் பொது அறிவு. பொது அறிவும் அதுதான். பொதுவாவே அறிவும் அதுதான். ஆனால் மாலனுக்கு இந்த அறிவு துளியும் கிடையாது. சமீபத்தில் பன்னிரெண்டு விஐபிக்கள் பங்கெடுத்த இறையன்பு அவர்களின் புத்தக வெளியீட்டில் இவர் ஒருவர் மட்டுமே நாற்பது நிமிடங்களை எடுத்துக் கொண்டு பத்திரிக்கைகளில் இழவுச் செய்தி என்று அவராகவே ஒரு தலைப்பை எடுத்துக் கொண்டு மொத்த அரங்கத்தையுமே இழவு வீடாக்கினார்.

அந்த அனுபவத்தில் மணா நிகழ்ச்சியிலும் , அடுத்து மாலன் பேசப்போறார், எப்பவும் போல ஒரு மணி நேரம் தூங்கி முழிக்கலாம் என்று நினைத்தவர்களுக்கு எடுத்த எடுப்பிலேயே அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தார் மாலன். ’வெகுஜன ஊடகங்களில் வரும் செய்திகளுக்கு எப்போதுமே முக்கியத்துவம் கிடயாது. அந்த வகையில்  இந்த புத்தகம் ஒரு குப்பை’ என்று மாலன் பேச ஆரம்பிக்க, புத்தக வெளியீட்டாளர் மனுஷ்யபுத்திரனுக்கு அதிர்ச்சி. மணாவுக்கோ பேரதிர்ச்சி. அடுத்து கொஞ்ச நேரத்துக்கு ஆளாளுக்கு பார்வைகளாலேயே கெட்ட வார்த்தைகளைப் பரிமாரிக்கொண்டு விழாவை முடித்தனர்.

மாலன் பத்திரிகை உலகில் ஒரு புண்ணாக்கும் சாதிக்காதவர். சுமார் இரண்டு டஜன் பத்திரிகைகளுக்காவது எடிட்டராகப் பொறுப்பேறறிருக்கிறார். புதிதாக ஒரு பத்திரிகையில் எடிட்டராகப் பதவி ஏற்பதற்கு முன்னர் அந்த நிர்வாகத்திடம் வேலையில் சேர்ந்து கொள்ள ஒரு நாள் அவகாசம் கேட்பாராம் மாலன்.அந்த ஒரு நாள் அவகாசம் எதற்கு என்பது பத்திரிக்கை உலகத்துக்கு நீண்ட நாள் புரியாத புதிராக இருந்ததாம். பிறகு ஒரு நிருபர் அந்த ஒரு நாள் அவரை விடாமல் ஃபாலோ பண்ணியபோதுதான், திண்டுக்கல்லில் போய் பூட்டு வாங்கி விட்டுத்தான் வேலையிலேயே சேருகிறார் என்கிற சீக்ரெட் வெளியே வந்தது.

சுவாரசியமாக ஒரு கட்டுரை எழுதத்தெரியாது. ஒரு தலைப்பு வைக்கத்தெரியாது. ஆனால் பத்திரிகை ஆபிஸில் பிரமாதமமாக சுதிபிசகாமல் சங்கீதக்குறட்டையோடு தூங்குவார்.  பக்கத்தில் ராவ் இருந்தாரானால் இவர் ஆரோகணமென்றால் அவர் அவரோகணம்.

 எனக்குத்தெரிந்து ஞானமே சற்றும் இல்லாதவர்கள் அதிகம் ஆசிரியராக இருப்பது நம் தமிழ் நல்கூறு பத்திரிகை உலகில்தான் என்று நினைக்கிறேன்.

முதலாளிகளே தங்களை ஆசிரியர் என்று போட்டுக்கொள்ளும் மூடத்தனமும் இங்கேதான் அதிகம் என்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு அரசியல் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் பத்திரிகை ஆரம்பித்த முதல்

 ஆறு மாதங்களுக்கு தன் கையெழுத்தைக் கூட கேபால் என்றே போட்டுவந்தார்.

சரி அதப்பத்தியெல்லாம் பிறகு பேசலாம்’

சம்பவத்துக்கு வருவோம். அண்ணே சம்பவம் சம்பவம்னு ஏதோ சொல்ல வர்றீங்க .அப்புறம் குறுக்க நீங்களே புகுந்து உங்களையும் குழப்பி எங்களையும் குழப்புறீங்களே? என்ற உங்க மனக்குமுறல் கேக்கத்தான் செய்யுது.

அது நடந்தது 98 ல் தான் என்று மீண்டும் நினைக்கிறேன். இனி சென்னை நமக்கு சரிப்பட்டு வராது என்று முடிவு செய்து என்னிடமிருந்த‘ திலகாஷ்ட மகிஷ பந்தனங்களை ’பேக் அப் பண்ணி ஊருக்குப் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தேன். ஊரில் போய் ஒரு அஞ்சு வருஷத்துக்கு பலசரக்கு கடைத்தவிர வேறு எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல், நன்றாகச் சம்பாதித்துவிட்டு சென்னைக்குத் திரும்பி வந்து பட வாய்ப்புகள் தேடி பழையபடி சீரழிவது என்பது அப்போதைய உத்தேசம். இதை  எப்படியோ கேள்விப்பட்டு மனஉணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு நிலையை அடைந்த மணா என்னை அழைத்தார். பிரித்திஷ் நந்தியோ,குஷ்வந்த் சிங்கோ,பத்திரிகை துறையை விட்டுவிட்டு, பலசரக்குக் கடைக்கு போவது போல கொஞ்சம் ஓவராகவே இருந்தது அவரது ஃபீலிங்ஸ். பட் ஐ லைக் தேட்.

அவரே எனக்காக ஒரு ‘என்குறிப்பு’ தயாரித்தார். வேற எதுவும்  பேசக்கூடாது. நாளைக்குக் காலைல என்னை ‘குமுதம் ‘ ஆபிஸ்ல வந்து பாருங்க’ என்றபடி

கிளம்பினார். நான்கொஞ்சம் குழம்பினேன்.மறுநாள்,  குமுதம்  அலுவலகம். கேட்டில் காத்திருந்து என்னை அழைத்துப்போனார் மணா. கொஞ்ச காலமாக எழுதுகிற வேலையை விட்டுவிட்டு  இப்படி குமுதத்துக்கு இந்த ‘புள்ள புடிக்கிற’ வேலையை மட்டும்தான் பார்க்கிறார் என்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது.

 ரிஷப்சனில் உட்கார வைத்து, எனக்கு ,குமுதத்தில் என்ன மாதிரி பாலிட்ரிக்ஸ் நடக்கும் அதை சமாளிப்பது எப்படி என்று பாடம் நடத்தினார் மணா.

ஒரு வழியாக  ஆசிரியரை சந்திக்க அழைப்பு வந்தது.ஒரு கேபினைக்காட்டி உள்ளே போகச்சொன்னார்கள்.உள்ளே போனால் ஆசிரியர் மாலன் அயர்ந்து

நான்

மணா

[மாலன்]

தூங்கிகொண்டிருந்தார்....[தொடரும் போடுவதற்கு இதுவே சரியான இடம் என்று நினைக்கிறேன்.அடுத்த கட்டுரை குமுதத்தில் என் முதல் நாளும் மாலனின்  கடைசி நாளும்].